تجربيات دانشجويان مامايي از نخستين اجراي مهارت مديريت زايمان در زايشگاه: يك مطالعه كيفي

مقدمه: با توجه به اهميت مراقبت‌هاي مامايي در ارتقاي سلامت جامعه، تلاش براي ارتقاي كيفيت آموزش در اين زمينه به‌ويژه آموزش باليني مامايي ضروري به نظر مي‌رسد و براي ايجاد اين پيشرفت، بررسي تجربيات دانشجويان و نظرات آنها در مورد مهارت‌هاي باليني انجام گرفته در سال‌هاي ابتدايي تحصيلشان مي‌تواند بسيار مفيد باشد. لذا پژوهش حاضر با هدف تبيين تجربيات خوشايند و ناخوشايند از نخستين مديريت زايمان در بين دانشجويان مامايي در سال ۱۴۰۱ انجام شد. روش‌ها: اين پژوهش با رويكرد كيفي و با روش تحليل محتواي مرسوم انجام شده است. شركت‌كنندگان شامل ۱۷ نفر از دانشجويان مامايي با نمونه‌گيري مبتني بر هدف در دانشگاه علوم پزشكي اصفهان در سال ۱۴۰۱ بودند. براي جمع‌آوري داده‌ها از مصاحبه‌هاي نيمه‌ساختاريافته درباره تجربيات خوشايند و ناخوشايند از نخستين اجراي  مديريت زايمان طبيعي استفاده و با تحليل محتوا تحليل شد. نتايج: تجزيه و تحليل داده‌ها سه طبقه كلي را شناسايي كرد: حضور مربي مؤثر (زيرطبقات: ويژگي‌هاي شخصيتي و رفتاري معلم، توانايي علمي و عملي كافي)، محيط (فضاي فيزيكي شلوغ، ارتباط نامناسب پرسنل، فرآيند تولد)، ويژگي‌هاي فردي (داشتن شجاعت، داشتن انگيزه، داشتن آمادگي عملي قبل از ورود به دوره كارآموزي). نتيجه‌گيري: براساس يافته‌هاي اين مطالعه، حضور مربي مؤثر، محيط و ويژگي‌هاي فردي دانشجويان منجر به ايجاد تجارب دانشجويان مامايي از اولين مهارت زايمان شده است.