نقش و جايگاه دانشگاه‌هاي علوم پزشكي در قدرت سخت كشور: يك مطالعه كيفي

مقدمه: قدرت سخت، قدرتي كمي همراه اجبار و زور است و مهمترين مولفه‌هاي قدرت سخت، توان اقتصادي و نظامي هر كشوري است. هدف اين پژوهش تعيين نقش و جايگاه دانشگاه‌هاي علوم پزشكي در قدرت سخت ايران است. روش‌ها: اين پژوهش، بصورت كيفي در سال 1401 با استفاده از روش داده‎بنياد انجام شد. در اين پژوهش، با 13 نفر از اعضاي هيأت‌علمي دانشگاه‌هاي علوم پزشكي كشور انتخاب شده از طريق روش نمونه‌گيري هدفمند و گلوله برفي، مصاحبه عميق و نيمه ساختارمند انجام شد. كه با اين تعداد محقق به اشباع نظري رسيد. براي تجزيه و تحليل يافته‌هاي كيفي از روش اشتراوس و كوربين استفاده شده است. نتايج: پس از كدگذاري باز و تدوين مفاهيم اوليه، 18 كد محوري شناسايي شد كه در شش كد گزينشي قرار گرفت. نتايج اين پژوهش نشان داد عوامل علي شامل ارتقا اقتصاد سلامت، آموزش پاسخگو، تحقيقات بنيادي، دگرگون‌سازي مديريتي، آموزش تحول‌گرا و مديريت بحران سلامت؛ عوامل زمينه‌اي شامل مديريت موقعيت‌مدار و نوزايي علمي؛ عوامل مداخله‌گر دربرگيرنده انحصارطلبي سازماني و خلأ استانداردها؛ راهبردها شامل ضمانت اجرايي، نقش‌آفريني سازنده، دانشگاه جامعه محور و استراتژي هدايتي و پيامدها دربرگيرنده شتابدهي سلامت، سلامت نيروي كار و پايداري اقتصادي مي‌شود. نتيجه‌گيري: بهينه‌سازي ارائه خدمات سلامت سبب پايداري اقتصادي و شتاب‌دهي سلامت مي‌شود. كاهش دسترسي به خدمات سلامت، بر رشد اقتصادي اثر منفي دارد. دانش خصوصاً در حيطه سلامت، يكي از فاكتورهاي اصلي قدرت ملي است و در تقويت ساير ابعاد قدرت و ارتقاء كيفيت خدمات سلامت نقش اساسي دارد.