ارائه‌ روشي نوين براي بهينه‌سازي مكان‌ چاه‌هاي افقي جهت بهبود برداشت نفت

جانمايي چاه‌ها يكي از مهم‌ترين مسائل در توسعه ميادين است. به‌دليل هزينه بالاي حفر چاه‌ها و تاثير مكان چاه برروي توليد از مخزن، عدم حفر چاه در محل مناسب باعث كاهش توليد و افزايش هزينه‌ها مي‌شود. در مكان‌يابي چاه‌هاي عمودي كافي است دو پارامتر x و y (مختصات سر چاهي) بهينه شوند اما در چاه‌هاي افقي يا انحرافي پارامتر z نيز بايد وارد الگوريتم بهينه‌سازي شده، تعداد نقاط افزايش يافته و محدوديت‌هاي عملياتي نيز بايد در نظر گرفته شود كه اين نيز بر پيچيدگي مسئله و افزايش احتمال خطا مي‌افزايد. در اين پژوهش يك چارچوب اتوماتيك براي بهينه‌سازي مكان چاه افقي با در نظر گرفتن محدوديت‌هاي حفاري و براساس الگوريتم بهينه‌سازي ازدحام ذرات، كدنويسي شده است. تابع هدف به‌كار گرفته شده در اين مطالعه، ارزش خالص فعلي است. در اين چارچوب با توجه به محدوديت‌هاي عملياتي و هندسه‌ چاه، تعداد متغيرهاي الگوريتم بهينه‌سازي ازدحام ذرات مشخص مي‌شود. سپس اين الگوريتم، مقادير پارامترها را به‌صورت تصادفي و با در نظر گرفتن محدوديت‌هاي مشخص، انتخاب كرده و وارد رويه‌ بهينه‌سازي مي‌كند. اين كار تا زمان رسيدن به معيار توقف ادامه مي‌يابد. مكان و مسير چاه افقي براي دو مدل مصنوعي ناهمگن و يك مدل استاندارد، بهينه‌سازي شد. چارچوب ارائه شده توانست پارامترهاي x،y،z و نقطه‌ شروع و انتهاي زاويه‌سازي را با رعايت محدوديت‌هاي حفاري تعيين شده توسط كاربر در انواع مختلف مدل‌هاي ناهمگن و استاندارد بهينه كند. در تمامي مدل‌هاي بررسي شده، ارزش خالص فعلي به‌طور ميانگين، 22% افزايش يافت. در مدل‌هاي با ناهمگني بيشتر ارزش خالص فعلي، افزايش بيشتري را نسبت به مدل‌هاي همگن داشت.