امكان‌سنجي فني و اقتصادي ازدياد برداشت نفت به‌روش تزريق گازهاي احتراقي و توليد برق هم‌زمان

بخش اعظمي از توليد نفت در جهان از ميدان‌هاي متعارف قديمي (Mature Fields) به‌دست مي‌آيد. افزايش ضريب بازيافت نفت از اين منابع هدف اصلي براي شركت‌هاي نفتي و دولت‌هاي توليدكننده نفت است. علاوه‌براين، نرخ جايگزيني ذخاير توليدشده با اكتشافات جديد به‌طور پيوسته در دهه‌هاي اخير رو به كاهش بوده‌است. بنابراين، افزايش ضريب برداشت از ميادين تحت توليد اوليه و ثانويه براي پاسخ‌گويي به تقاضاي رو به رشد انرژي در سال‌هاي آينده مهم است. روش‌هاي مختلفي براي افزايش ضريب برداشت از ميدان وجود دارد كه يكي از متداول‌ترين آنها روش تزريق گاز است. ازدياد برداشت از طريق تزريق گاز در مخازن كربناته شكاف‌دار و مخازن داراي سيال سبك مانند نفت‌هاي فرار بيشتر استفاده‌شده‌است. چهار رويكرد اصلي در روش تزريق گاز شامل تزريق دي‌اكسيدكربن، تزريق نيتروژن، بازگرداني گازهاي هيدروكربوري طبيعي و تزريق گازهاي حاصل از احتراق است. در دو دهه‌ي اخير، به‌دليل وضع پروتكل‌هاي زيست‌محيطي و قوانين بين‌المللي مانند پيمان كيوتو و كپنهاگ، انجام هم‌زمان ذخيره‌سازي و نيز ازدياد برداشت با استفاده از دي‌اكسيدكربن به‌عنوان اصلي‌ترين گاز گلخانه‌اي مورد توجه قرارگرفته‌است. تزريق گاز‌هاي حاصل از احتراق يكي از روش‌هاي چايگزين گازهاي هيدروكربوري است كه مي‌تواند مشكلات و چالش‌ها را به كمترين ميزان رساند. در اين مطالعه به بررسي فني و اقتصادي ايده تزريق گازهاي حاصل از احتراق به‌عنوان يك روش كارآمد، در دسترس و ارزان قيمت‌تر نسبت به ساير روش‌هاي تزريق گاز پرداخته مي‌شود. نتايج فني اين طرح شامل مطالعات آزمايشگاهي و خروجي‌هاي شبيه‌سازي عملكرد مدل واقعي مخزن و مطالعات اقتصادي براساس آخرين ارزيابي‌هاي قيمتي تهيه شده است.