اثربخشي روان‌درماني پويشي فشرده و كوتاه ‌مدت بر ناگويي خلقي، سبك‌هاي دفاعي و نيرومندي من در بيماران مبتلا به سندروم روده تحريك‌پذير: يك مطالعه نيمه تجربي

زمينه و هدف: سندروم روده تحريك‌پذير (Irritable bowel syndrome; IBS) يكي از بيماري‌هاي گوارشي است كه با علل روان شناختي همراه است و درمان پويشي مي تواند نقش مؤثري در بهبود علائم روان شناختي داشته باشد. لذا پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي درمان پويشي فشرده و كوتاه‌ مدت بر ناگويي خلقي، سبك‌هاي دفاعي و نيرومندي من در بيماران IBS انجام شد. مواد و روش ها: روش پژوهش نيمه تجربي بود. جامعه پژوهش تمامي بيماران IBS مراجعه كننده به كلينيك هاي داخلي شهر انديمشك در سال 1401 بود. 30 نفر به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و به طور تصادفي در گروه آزمايش (15 نفر) و كنترل (15 نفر) گمارده شدند. گروه آزمايش 15 جلسه 90 دقيقه اي درمان پويشي دريافت كرد، درحالي‌كه گروه كنترل مداخله اي دريافت نكرد. دو گروه با پرسش‌نامه هاي ناگويي خلقي، سبك هاي دفاعي و قدرت ايگو ارزيابي شدند. براي تجزيه و تحليل داده ها از آناليز واريانس دوطرفه با اندازه گيري هاي مكرر استفاده شد. يافته ها: ميانگين نمرات سبك‌هاي دفاعي، ناگويي خلقي و نيرومندي من قبل از مداخله به ترتيب در گروه درمان 72.25، 58.36، 24.08 و در گروه كنترل 72.12، 59.16، 23.52 بود (0.05 P)، اما پس از مداخله، ميانگين نمرات نيرومندي من در گروه درمان به صورت معني داري نسبت به گروه كنترل افزايش و سبك هاي دفاعي و ناگويي خلقي كاهش نشان داد (0.001 P). نتيجه‌گيري: نتايج پژوهش حاكي از تأثير درمان پويشي فشرده و كوتاه مدت بر بهبود علائم روان شناختي مورد بررسي در گروه آزمايش بود. با رعايت جانب احتياط استفاده از اين مداخله به عنوان درمان مكمل در بيماران IBS پيشنهاد مي شود.