پيش‌بيني سازگاري رواني-اجتماعي با كوويد-19 بر اساس سبك زندگي و سواد سلامت در مبتلايان بعد از واكسيناسيون با تأكيد بر نقش واسطه‌اي حساسيت اضطرابي: يك مطالعه توصيفي

زمينه و هدف: حساسيت اضطرابي فرآيند تأثيرگذاري سبك زندگي و سواد سلامت را در سازگاري رواني-اجتماعي با كوويد-19 تغيير مي‌دهد. لذا پژوهش حاضر با هدف تعيين مدل‌ سازگاري رواني-اجتماعي با كوويد-19 بر اساس سبك زندگي و سواد سلامت در مبتلايان بعد از واكسيناسيون با نقش واسطه‌اي حساسيت اضطرابي انجام شد. مواد و روش‌ها: پژوهش توصيفي حاضر از نوع همبستگي بود. جامعه آماري، مبتلايان به كوويد-19 بعد از واكسيناسيون در مراكز درماني شهر بابك در سال 1401 بودند. تعداد 250 شركت‌كننده به روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسش نامه‌هاي سبك زندگي Lali و همكاران (1391)، سواد سلامت Montazeri و همكاران (1393)، حساسيت اضطرابي Reiss و همكاران (1995) و سازگاري رواني-اجتماعي با بيماري Derogatis (1986) جمع‌آوري و با آزمون‌هاي ضريب همبستگي Pearson، مدل يابي معادلات ساختاري تجزيه و تحليل شدند. يافته‌ها: همبستگي مثبت و معني دار سبك زندگي، سواد سلامت و حساسيت اضطرابي با سازگاري رواني-اجتماعي به ترتيب 0.630، 0.577 و 0.689- و همبستگي منفي و معني دار سبك زندگي و سواد سلامت با حساسيت اضطرابي به ترتيب 0.480- و 0.440- بودند (0.001 P). مدل ساختاري سازگاري رواني-اجتماعي با كوويد-19 بر اساس سبك زندگي و سواد سلامت با نقش واسطه‌اي حساسيت اضطرابي برازش مناسبي داشت (0.001 P). نتيجه‌گيري: حساسيت اضطرابي در رابطه سبك زندگي و سواد سلامت با سازگاري رواني-اجتماعي نقش واسطه‌اي دارد. پيشنهاد مي‌شود متخصصان حوزه درمان كوويد-19، به منظور افزايش سازگاري رواني-اجتماعي افراد بعد از واكسيناسيون، به نقش سبك زندگي و سواد سلامت افراد توجه نموده و با ارائه برنامه‌هاي آموزشي و مشاوره‌اي، اضطراب آنان را كاهش دهند.