اثربخشي برنامه آموزشي تاب آوري تحصيلي بر خودكارآمدي تحصيلي و ساختار انگيزشي دانش آموزان داراي اختلال يادگيري ويژه

هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسي اثربخشي برنامه آموزشي تاب آوري تحصيلي بر خودكارآمدي تحصيلي و ساختار انگيزشي دانش آموزان داراي اختلال يادگيري ويژه بود. روش پژوهش: روش پژوهش از نوع نيمه آزمايشي با گروه آزمايشي- كنترل و مرحله پيگيري بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل دانش آموزان پايه هاي چهارم، پنجم و ششم داراي اختلال يادگيري ويژه مراجعه كننده به مركز اختلالات شهر تبريز در سال تحصيلي 1402-1401 بود. حجم نمونه شامل 32 نفر (گروه آزمايش 16 نفر،گروه كنترل 16 نفر) به صورت دردسترس جايگزين شدند. گروه آزمايش، مورد آموزش تاب آوري تحصيلي قرار گرفت و مداخله به مدت 10 جلسه گروهي به مدت 60 دقيقه بر روي گروه آزمايش اجرا شد. اين درحالي بود كه گروه كنترل مداخله اي دريافت نكرد. ابزار پژوهش شامل مقياس خودكارآمدي تحصيلي مك ايلروي و بانتينگ و پرسشنامه ساختار انگيزشي كاكس و كلينگر (PCI) بود. داده ها با استفاده از نرم افزارSPSS نسخه 28 و روش تحليل واريانس چند متغيره (اندازه گيري مكرر) بررسي شد.يافته ها: نتايج تحليل واريانس چندمتغيره (اندازه گيري مكرر) نشان داد كه مداخله بسته آموزشي تاب آوري تحصيلي بر خودكارآمدي تحصيلي و ساختار انگيزشي دانش آموزان داراي اختلال يادگيري ويژه در مراحل پس آزمون و پيگيري تاثير معني دار داشته است. نتيجه گيري: يافته هاي اين پژوهش اطلاعات مفيدي را در ارتباط با برنامه تاب آوري تحصيلي فراهم مي كند و روانشناسان و مشاوران مي توانند براي بهبود خودكار آمدي تحصيلي و ساختار انگيزشي در دانش آموزان داراي اختلال يادگيري ويژه از اين بسته آموزشي استفاده نمايند.