عملكرد بلديۀ تهران در حوزۀ ساخت‌وساز شهري در بستر اقتدارگرايي و نظم مبتني‌بر استبداد منور در دورۀ پهلوي اول

هدف: بررسي جايگاه بلديۀ تهران در دورۀ پهلوي اول و شناسايي ابزارهاي اين حكومت براي گسترش ساخت‌وساز شهري در پرتو اقتدارگرايي.روش/ رويكرد پژوهش: روش اين پژوهش تحليلِ تاريخي با رويكرد توصيفي و تحليلي مبتني‌بر اسناد و مدارك آرشيوي و گزارش‌هاي دولتي است.يافته‌ها و نتيجه‌گيري: رضاشاه در راستاي تجددگرايي جامعه، درصدد بود تا شهرسازي هم در كنار ديگر اركان، به پيشرفت برسد و اجراي طرح‌هاي نوسازي شهري در پرتو قوانين و مقررات، وجود بلديه را بيش‌ازپيش ضروري مي‌كرد. با انتصاب شخصي نظامي يعني سرهنگ كريم بوزرجمهري به رياست بلديۀ تهران امور شهري با سياستي آهنين و ديكتاتورمآبانه اجرا شد. بلديۀ تهران در اين دوره براساس سياست تمركزگرايي به فرايند يكسان‌سازي اقدام كرد و به‌كمك سياست‌هاي آمرانه، با حذف مفاهيم كهن و پاك‌سازي گذشتۀ قاجاري، درصدد بود تا به تهران چهره‌اي نو و مدرن بدهد. ازاين‌رو در اين دوره، شهر تهران به‌شكل عمده‌اي در عرصۀ نوسازي شهري و احداث خيابان دست‌خوش تغييروتحول شد. البته با توسعۀ معابر و تعريض خيابان‌ها گاهي اوقات آثار باستاني و ميراث فرهنگي هم تخريب مي‌شدند.