تحليل نوشهرگرايي با تأكيد بر حس تعلق به مكان (نمونۀ موردي: منطقۀ 2 كلان‌شهر مشهد)

هدف پژوهش حاضر، سنجش معيارهاي جديد و ويژگي هاي طراحي يك شهر بر مبناي اصل توجه به حس مكان در نوشهرگرايي در وهله اول و در گام دوم بررسي ميزان انطباق منطقه 2 شهرداري كلان شهر مشهد با اين معيارها و تعيين اولويت هريك از شاخص ها بود. با توجه به رويكردهاي نظري اين پژوهش، مطالعه حاضر با روش توصيفي-تحليلي بود. براي گردآوري داده ها و اطلاعات علاوه‌بر مطالعات كتابخانه اي و استفاده از طرح هاي شهري، نخست براي شناسايي شاخص هاي تحقيق، از طريق پرسش‌نامه به جمع آوري اطلاعات اقدام شد؛ بر اين اساس، 4 شاخص و 9 زيرشاخص مطرح در اين زمينه شناسايي شد. براساس فرمول كوكران، 391 پرسش‌نامه در بين شهروندان منطقه 2 شهر مشهد توزيع شد. براي بررسي سؤالات تحقيق از نرم‌افزار SPSS و آزمون هاي آماري رگرسيون و  T تك‌‌نمونه اي و از مدل تصميم گيري براساس مقايسات زوجي DEMATEL استفاده شد. نتايج تحقيق از ميان 391 شهروند نواحي چهارگانه منطقه 2 شهرداري مشهد حاكي از متوسط بودن سطح شاخص هاي چهارگانه تحقيق است. يافته هاي حاصل از تحليل آزمون رگرسيون چند متغيره خطي بيانگر اين است كه چهار شاخص تحقيق به دليل اينكه سطح خطاي مقدار t آن‌ها كمتر از 0.05 است، تأثير زيادي بر حس مكان داشته‌اند. نتايج آزمون تي، فرضيه تحقيق مبني بر متوسط بودن حس مكان در منطقه را تأييد كرده و آزمون رگرسيون خطي، ارتباط هريك از شاخص ها براي حس مكان را تأييد مي كند. در بين نواحي چهارگانه منطقه 2، به‌ترتيب ناحيه 2 با ميانگين 3.27، ناحيه 3 با ميانگين 3.19، ناحيه 4 با ميانگين 2.91 و ناحيه 1 با ميانگين 2.83 وضعيت مناسبي براي بهبود حس مكان دارند. درنهايت تكنيك ديمتل نشان مي دهد كه شاخص زيست‌محيطي با ميانگين 3.93 داراي بيشترين اهميت براي تقويت حس مكان در منطقه 2 شهرداري مشهد است.