بررسي تأثير اقتصاد دايره‌اي بر توسعۀ زيست‌پذيري اقتصادي مناطق حاشيه‌نشين شهر تبريز با نقش ميانجي كارآفريني اجتماعي

زيست‌پذيري عوامل متعددي را در بر مي گيرد كه به شرايط محلي غالب اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي بستگي دارد. امروزه زيست‌پذيري پيش‌نياز زندگي سالم همراه با بقاي اقتصادي و اجتماعي است؛ بنابراين براي بهبود كيفيت زندگي بسيار مهم است. در اين راستا مفهوم اقتصاد دايره‌اي يا اقتصاد دوراني به‌عنوان مدلي از توليد و مصرف است و پاسخ به كمبود منابع و به‌عنوان محرك گذر به سمت سيستم اقتصادي پايدارتر ترويج شده است؛ به‌طوري‌كه چرخه عمر محصولات را افزايش مي دهد. اين مطالعه تأثير اقتصاد دايره اي (بازيافت، توليد و مصرف مجدد) بر زيست‌پذيري  اقتصادي با سنجش نقش كارآفريني اجتماعي را بررسي كرد. اين پژوهش از نوع توصيفي-پيمايشي بود. 80 نفر از مديران و كارشناسان حاميان كسب‌وكارهاي اجتماعي فعال كلان‌شهر تبريز، جامعه آماري پژوهش را تشكيل دادند كه به دو روش نمونه‌گيري تصادفي و گلوله‌برفي انتخاب شدند. براي جمع‌آوري داده‌ها از پرسش‌نامه‌هاي استاندارد و محقق‌ساخته در اين زمينه استفاده شد. نتايج حاصل از آزمون فرضيه ها توسط نرم افزار SMART-PLS و با استفاده از آزمون T و ضرايب مسير (B) نشان داده شد. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد، ارتباط مستقيم و معناداري بين مؤلفه هاي اقتصاد دايره‌اي (مصرف مجدد، توليد و بازيافت) با زيست‌پذيري  اقتصادي (اشتغال و درآمد، هزينه خانوار و ارزش زمين و مسكن) در سطح معناداري 0.001 وجود داشت. همچنين تأثير مثبت متغير ميانجي كارآفريني اجتماعي بر زيست پذيري اقتصادي تأييد شد (0.681=B)؛ ازاين‌رو ضرورت كاهش استفاده از منابع طبيعي از طريق استفاده مجدد و بازيافت محصولات در راستاي توجه ويژه به زيست‌پذيري  اقتصادي و نقش كارآفرينان اجتماعي با تأثير اجتماعي و زيست‌محيطي مثبت و توسعه مدل هاي كسب‌وكار نمايان مي‌شود.