تحليلي بر نقش برنامه‌ريزي ارتباطي در تحقق مشاركت اجتماعات محلي (مطالعۀ موردي: محلۀ مرادآباد شهر چابهار)

در اوايل قرن بيستم نظريه‌هاي شهرسازي به‌طور عمده كالبدمحور بود و موفق‌نشدن برنامه ها در رسيدن بـه اهداف اين باور را تقويت كرد كه فقدان مشاركت هاي مردمي در طراحي، اجرا و ارزيابي طرح ها و برنامه ها موجب ناكامي آن‌ها شده است؛ ازاين‌رو در واكنش به اين موضوع، مفهوم مشاركت به‌عنوان دخالت شهروندان در تصميم گيري هاي عمومي و برنامه ريزي در زمينه هاي مربوط به آن در مركز توجه برنامه ريزان قرار گرفت؛ بنابراين پژوهش حاضر با هدف بررسي نقش برنامه ريزي ارتباطي در تحقق مشاركت اجتماعات محلي محله مرادآبادچابهار انجام شد. پژوهش حاضر به لحاظ نحوه گردآوري داده ها، جزو تحقيقات توصيفي-تحليلي بود و اطلاعات از دو روش كتابخانه اي-اسنادي و روش ميداني (پرسش‌نامه و مصاحبه) جمع‌آوري شد. ساكنين محله مرادآباد جامعه آماري اين پژوهش را تشكيل دادند كه با استفاده از فرمول كوكران 385 نفر به‌عنوان حجم نمونه براي تكميل پرسش‌نامه ها در طيف پنج‌گزينه اي ليكرت انتخاب شدند. براي تجزيه وتحليل داده‌ها از آزمون هاي تي تك‌نمونه و ضريب همبستگي پيرسون در محيط نرم‌افزار SPSS و براي توليد نقشه از نرم‌افزار ArcGIS بهره گرفته شد. تحليل حاصل از يافته ها در شاخص هاي مشاركت اجتماعي براي شاخص اعتماد اجتماعي با ميانگين 3.15 (بيشتر از حدوسط)، شاخص تشريك مساعي با ميانگين 3.35، ارتباط اجتماعي با ميانگين 3.2 و تعلق اجتماعي با ميانگين 4.1 و سطح معناداري كمتر از 0.05 بيانگر آن است كه مشاركت مردم و ساكنين در تبديل محله به شرايط زيست‌پذيرتر، تأثيردرخورتوجهي داشته است؛ بنابراين با توجه به اينكه مجموع مقياس ها در سطح معناداري كمتر از 0.05 قرار داشت و مقدار ميانگين كل برابر با 3.43 بود، نتيجه نهايي اين پژوهش بيانگر ارتباط معناداري بين برنامه ريزي ارتباطي با مشاركت اجتماعي در محله مرادآباد است.