بررسي وضعيت خودبسندگي و سلامت شهري و ارائۀ راهكارهاي محتمل در شرايط اپيدمي كُويد-19 (مطالعۀ موردي: شهر جيرفت)

امروزه بيشتر كشورها از اپيدمي و افزايش تعداد نمونه هاي مبتلاي تأييدشده رنج مي برند و راهبردهاي متفاوتي براي پاسخ به شيوع اتخاذ مي كنند و همچنين از همه منابع ممكن به‌طور مؤثر و باسرعت در مبارزۀ ضداپيدميك بهره مي‌برند. ساختار شهرها بايد علاوه‌بر تأمين نيازهاي روزانه، ظرفيت پايه‌اي براي پاسخ به شرايط اضطراري داشته باشد. هدف پژوهش حاضر، ارائه تصويري جامع از وضعيت خودبسندگي سلامت شهري در شهر جيرفت در بعد ناحيه و ارائه راهكارهاي محتمل براي پاسخ‌دهي به شرايط اضطراري در همه‌گيري كُويد-19 بود. روش پژوهش حاضر از نظر هدف، كاربردي و از نظر ماهيت جزو تحقيقات توصيفي-تحليلي بود. گردآوري داده ها از دو شيوه اسنادي با استفاده از آمار همه‌گيري كُويد-19 شهر جيرفت تا دي‌ماه 1400 و طرح جامع شهر جيرفت (1395) و همچنين شيوه ميداني مصاحبه انجام‌ شد. جامعه آماري تحقيق شامل نواحي پنج ‌گانه شهر براساس طرح جامع و متخصصان حاضر در يك جلسه هم‌انديشي بود. در تحليل داده ها از تكنيك تصميم‌گيري چندمعياره EDAS و اهميت و عملكرد IPA استفاده شد. نتايج تحقيق نشان مي دهد، شهر جيرفت به‌طور كل به‌عنوان محيط خودبسنده در شرايط اپيدمي عمل ‌نكرده است. تنها ناحيه 2 به دليل تمركز مؤلفه‌هاي سلامت شهري توانسته است در برابر اپيدمي خودبسنده باشد همچنين راهكارهاي جابه‌جايي مطب دكترها از خيابان رجايي در خيابان‌هاي فرعي، قرار دادن انتظامات فعال براي هر سازمان و اخذ بودجه مجزا براي هر سازمان و ارگان به‌عنوان مقابله با بيماري هاي اپيدمي، محتمل ترين راهكارها با توجه به شرايط شهر جيرفت شناخته شده‌اند.