تحليل تحقق‌پذيري برنامه‌هاي راهبردي در شهرهاي ايران با تأكيد بر شهر شهركرد

هدف از طرح مسئله مدنظر دستيابي به برنامه‌اي است كه بتواند مسائل شهر شهركرد را در سطوح فراملي، ملي، منطقه‌اي و محلي تشخيص دهد و براساس آن هدف‌هاي لازم را تدوين كند. روش تحقيق حاضر به لحاظ ماهيت ازجمله تحقيقات تركيبي (كمي-كيفي) و به لحاظ هدف ازجمله تحقيقات كاربردي به شمار مي‌آيد. در اين رويكرد ابتدا با استفاده از نرم‌افزار تحليلي MAXQDA كدهاي فرعي، محوري و گزينشي براي شناسايي عوامل مؤثر بر تحقق‌پذيري طرح‌هاي توسعه شهري استخراج شدند؛ به اين صورت كه براي مشخص شدن تحقق‌پذيري طرح‌هاي توسعه شهري در مقياس جهاني، ابتدا منابع مختلف اعم از كتاب‌ها، مقالات، گزارش‌ها، طرح‌هاي مختلف توسعه شهري مطالعه شد. سپس با استفاده از نرم‌افزار MAXQDA به كدگذاري مطالب اقدام شد. در ادامه براي اولويت‌بندي و رتبه‌بندي عوامل مؤثر بر تحقق‌پذيري طرح‌هاي توسعه شهري از مدل تصميم‌گيري چندمعياره تاپسيس استفاده شد. بررسي يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه با بررسي ادبيات تخصصي پژوهش مشخص شد، موارد مختلفي بر فقدان تحقق‌پذيري طرح‌هاي توسعه شهري تأثيرگذارند. در بسياري از تحقيقات مكانيسم‌هاي متفاوتي بر تحقق نيافتن تأثير داشته‌اند؛ بنابراين وجه مشترك اغلب اين تحقيقات، تأكيد بر الزامات ساختاري در مقياس‌هاي ملي و منطقه‌اي بوده است كه بيشتر منطبق بر الگوي مديريت متمركز و بخشي است. علاوه بر اين، ابعاد فضايي در حوزه انساني و طبيعي بر وضعيت تحقق‌پذيري تأثيرگذار است. اين تأثير به‌ تبع شرايط حاكم بر محدوده‌هاي مختلف، گاهي موجب تأثير منفي بر وضعيت تحقق‌پذيري مي‌شود و در برخي موارد نيز تأثير مثبت دارد.