مدل يابي روابط ساختاري عملكرد و سازگاري تحصيلي دانش‌آموزان دبيرستاني براساس دلبستگي به معلّم با ميانجيگري كاربري آسيب‌زا از تلفن همراه

پژوهش حاضر با هدف مدليابي روابط ساختاري عملكرد و سازگاري تحصيلي دانش‌آموزان دبيرستاني براساس دلبستگي به معلّم با ميانجيگري كاربري آسيب‌زا از تلفن همراه انجام شد. روش پژوهش توصيفي-همبستگي و از نوع معادلات ساختاري بوده‌است. 748 نفر از دانش آموزان دختر و پسر دوره‌ متوسطه شهرستان رشت كه در سال تحصيلي 1399-1400 تحصيل مي‌كردند، به روش نمونه‌گيري خوشه‌اي دو مرحله‌اي انتخاب و به نسخه‌ الكترونيكي پرسشنامه‌هاي سازگاري تحصيلي بيكر و سرياك (1984)، عملكرد تحصيلي فام و تيلور (1990)، كاربري آسيب‌زا از تلفن‌همراه جنارو (2007) و دلبستگي به معلم لواساني و مهدي‌پور (2015) پاسخ دادند. براي تحليل روابط ميانجي از همبستگي پيرسون، الگويابي معادلات ساختاري و روش بوت‌استرپ استفاده شد. نتايج حاكي از روابط مثبت بين دلبستگي ايمن به معلم و عملكرد و سازگاري تحصيلي (0.01p ) و روابط معكوس بين سطوح دلبستگي اجتنابي و اضطرابي به معلم و كاربري آسيب‌زا تلفن‌همراه با عملكرد و سازگاري تحصيلي (0.01p ) بوده است. تحليل بوت‌استراپ نيز آشكار ساخت كاربري آسيب‌زا از تلفن‌همراه در رابطۀ بين دلبستگي اضطرابي و اجتنابي به معلم و سازگاري و عملكرد تحصيلي به ‌طورمعني‌داري ميانجيگري مي‌كند (0.01 p ). بنابراين دلبستگي ايمن به معلم نقش سازنده‌اي بر عملكرد و سازگاري تحصيلي دانش‌آموزان دارد و تاثير كاربري آسيب‌زا از تلفن‌همراه را بي‌اثر مي‌كند. همچنين در سبك دلبستگي اضطرابي و اجتنابي به معلم، متغير كاربري از تلفن‌همراه نقش جبران‌كننده براي عدم وجود دلبستگي ايمن ايجاد مي‌كند. شايسته است ايجاد دلبستگي ايمن به دانش‌آموزان و معلم‌ها آموزش داده شود تا شاهد بهبود عملكرد و سازگاري تحصيلي دانش‌آموزان باشيم.