اثربخشي آموزش برنامۀ شناخت اجتماعي بر فراشناخت اخلاقي و سطح همدلي در دانش

اين پژوهش با هدف تعيين اثربخشي آموزش برنامۀ شناخت اجتماعي بر فراشناخت اخلاقي و سطح همدلي در دانش‌ آموزان انجام شد. پژوهش حاضر از نوع مطالعات نيمه‌ تجربي با طرح پيش آزمون_پس آزمون _پيگيري و گروه كنترل بود. جامعۀ آماري شامل تمامي دانش ‌آموزان پسر مشغول تحصيل در مدارس دورۀ اول متوسطۀ شهر خوي در سال تحصيلي 1400-1399 بود. با توجه به هدف پژوهش 30 نفر از دانش آموزان به روش نمونه ‌گيري خوشه‌ اي تصادفي انتخاب و به تصادف در دو گروه آزمايش و كنترل جايگزين شدند. سپس، شركت ‌كنندگان گروه آزمايش طي 10 جلسۀ 60 دقيقه اي، تحت آموزش برنامۀ شناخت اجتماعي توسط پژوهشگر قرار گرفتند، اما گروه كنترل مداخله‌ اي دريافت نكرد. ابزار گردآوري اطلاعات شامل مقياس فراشناخت اخلاقي (MMS) و مقياس همدلي پايه (BES) بود. تجزيه و تحليل داده ‌هاي گردآوري‌ شده با استفاده از تحليل واريانس با اندازه گيري مكرر در برنامۀ SPSS نسخۀ 26 انجام شد. يافته‌ هاي پژوهش نشان داد كه آموزش برنامۀ شناخت اجتماعي منجر به افزايش نمرات فراشناخت اخلاقي (0.384=2, h17.47F=) و همدلي (0.400=2, h18.63F=) در آزمودني ‌هاي گروه آزمايش نسبت به گروه كنترل ‌شده است. با توجه به يافته ‌ها مي توان مطرح ساخت كه آموزش برنامۀ شناخت اجتماعي مداخلۀ مؤثر و مناسبي براي ارتقاي فراشناخت اخلاقي و سطح همدلي دانش‌ آموزان است.