پيش‌بيني رضايت شغلي معلمان داراي دانش‌آموزان با كم‌تواني‌هاي ذهني و تحولي از طريق سازه‌هاي نوع‌دوستي و معني‌داري زندگي

هدف اين پژوهش، مطالعۀ رابطه بين نوع دوستي و معنا داري زندگي با رضايت شغلي معلمان داراي دانش‌آموزان با كم‌تواني‌هاي ذهني و تحولي بود. طرح پژوهش از نوع همبستگي بود. جامعۀ پژوهش شامل معلمان آموزش ويژه شهر تبريز بودند. با استفاده از نمونه گيري در دسترس تعداد 180 نفر از آنان انتخاب شدند و از مقياس هاي گرايش‌هاي اجتماعي مطلوب تجديد نظرشدۀ كارلو و همكاران، رضايت شغلي مينه سوتا و معنا‌داري زندگي استگر براي گرد آوري داده ها استفاده شد. بر اساس نتايج ضرايب همبستگي، بين معنا‌داري زندگي و مؤلفه‌هاي آن و همچنين نوع‌دوستي و مؤلفه‌هاي همدلي بياني و همدلي مشاركتي با رضايت شغلي همبستگي مثبت بوده و در سطح احتمال يك درصد معنا‌دار است (05/0 p). تحليل رگرسيون چندگانه نشان داد كه معنا‌داري زندگي و نوع‌دوستي مي‌توانند تغييرات مربوط به رضايت شغلي را به‌خوبي تبيين نمايند. از بين متغيرهاي پيش‌بين، همدلي بياني، همدلي مشاركتي و حضور معنا به شكل مثبت و معنا‌داري رضايت شغلي معلمان را پيش‌بيني مي‌كنند (05/0 p). نوع دوستي و معنا داري زندگي از طريق جست وجوي معنا، حضور معنا، همدلي بياني و همدلي مشاركتي كمك مي كنند تا رضايت شغلي معلمان افزايش پيدا كند. بر اساس يافته ها مي توان نتيجه گرفت كه معنا داري زندگي و مؤلفه هاي آن رضايت شغلي را به طور معنا داري پيش بيني كردند، اما به جز مؤلفه‌هاي همدلي بياني و همدلي مشاركتي، ديگر مؤلفه هاي نوع دوستي تأثيري در پيش بيني رضايت شغلي نداشتند.