گفتمان مشقت (رعايا) و فراغت (نجبا) در قرون وسطي در حكايت‌هاي كنتربري

گفتمان مشقت و فراغت در دوران باستان كلاسيك توسط هزيود كه كار را مصيبت مي‌دانست و مكتب ارسطويي كه ارزش كار را ناديده مي‌گرفتند، نظريه‌پردازي شده است. ارسطو كار را به بردگان نسبت مي‌داد و در مقابل، «فراغت نجبا» را به عنوان الگوي زندگي آرماني مي‌ستود. با ظهور مسيحيت نظريه‌ي كار در قرون وسطاي متقدم توسط بنيانگزاران كليسا كه كار را ناشي از هبوط انسان و كفاره گناه نخستين مي‌دانستند، به وجود آمد. در قرون وسطاي متأخر جنگ‌هاي طولاني، قحطي‌ها و طاعون سبب كمبود نيروي كار شد و ارزش كار و كارگر بالا رفت. نگرش به كار تغيير كرد و كار فضيلت شمرده شد، به ويژه كاري كه در جهت توليد غذا باشد. با اين‌حال، طبقه روحانيت رويكرد متناقضي در مورد كار داشتند. آنها به لحاظ نظري و ديني كار را فضيلت مي‌شمردند، ولي در عمل كار توليدي را به عهده رعيت مي‌گذاشتند. براي حل اين تناقض، نهاد روحانيت بر كار فكري عبادي و امساك خود تأكيد مي‌كردند كه در حكايت‌هاي كنتربري قصور اخلاقي اين رويكرد هجو شده است.