حذف پارانيتروفنل از آب توسط پليمرهاي بر پايه سيكلودكسترين

تاكنون روش هاي زيادي براي حذف پارانيتروفنل(PNP)  از آب به‌ عنوان يكي از آلاينده‌هاي آلي و از تركيبات نيتروآروماتيك به كار رفته است. در پژوهش حاضر، حذف اين آلاينده توسط جذب سطحي و با سنتز جاذب‌ها برپايه سيكلودكسترين مورد بررسي قرار گرفت. از اين رو، ابتدا پليمر بتاسيكلودكسترين نامحلول در آب به روشي سبز توسط سيتريك اسيد به‌عنوان عامل اتصال‌دهنده عرضي، با راندمان 81.25 درصد و نرخ تورم 166.7 به دست آمد و پس از مشخصه يابي هاي ساختاري، در آزمايش هاي جذب مورداستفاده قرار گرفت. درادامه باتوجه به ظرفيت جذب به‌دست‌آمده براي پليمر موردنظر، از برخي پايه ها ازجمله خاك اره و آلومينا به‌منظور افزايش سطح تماس استفاده شد و بعد از نشاندن سيكلودكسترين بر روي اين پايه ها، اثر پارامترهاي مختلف (ازجمله زمان تماس، pH، غلظت اوليه پارانيتروفنل، دما و مقدار جاذب)  بر روي ظرفيت جذب آن ها بررسي شد. همچنين معادلات سينتيكي و ايزوترم هاي جذب مورد تحليل قرار گرفتند و مشخص شد كه براي جاذب هاي سنتز شده، سينتيك جذب از مدل شبه درجه دوم پيروي مي كند و داده هاي تعادلي با مدل فرندليچ سازگاري بيشتري دارند. مقادير qmax براي جاذب هاي بتاسيكلودكسترين-سيتريك، بتاسيكلودكسترين-خاك اره و بتاسيكلودكسترين-آلومينا به‌ترتيب 40.98، 43.29 و 38.46 ميلي‌گرم بر گرم به دست آمد. همچنين ترموديناميك جذب نيز بررسي و تغييرات آنتالپي، انتروپي و انرژي آزاد گيبس استاندارد براي هر سه مدل جاذب محاسبه شد.