مقايسه اثربخشي درمان هيجان مدار و تمرين بدني(يوگا) بر تجربه شرم و خودكارآمدي در زنان مبتلا به پرخوري

مقدمه: پرخوري به عنوان يك معضل بهداشتي شايع در جهان، با عوارض و پيامدهاي منفي متعددي در حوزه سلامت همراه است. لذا هدف از پژوهش حاضر مقايسه اثربخشي درمان هيجان مدار و تمرين بدني(يوگا) بر تجربه شرم و خودكارآمدي در زنان مبتلا به پرخوري بود.روش كار: روش پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون، پس آزمون با گروه كنترل همراه با مرحله پيگيري 2 ماهه بود. جامعه آماري كليه زنان مبتلا به اختلال پرخوري شهر تهران در سال 1401-1400 بودند. در مرحله اول تعداد 60 نفر انتخاب و سپس به شيوه تصادفي ساده در 2 گروه آزمايش(هر گروه 20 نفر) و يك گروه كنترل(20 نفر) جايگزين شدند. سپس زنان گروه‌ هاي آزمايش تحت درمان هيجان و تمرين بدني قرار گرفتند؛ اما گروه كنترل هيچ‌گونه مداخله‏اي دريافت نكرد و در ليست انتظار باقي ماند. از مقياس شدت پرخوري گومالي، مقياس شرم دروني كوك، مقياس شرم بيروني گاس و پرسشنامه خودكارآمدي سبك زندگي مؤثر بر وزن كلارك به منظور گردآوري اطلاعات استفاده شد. تحليل داده ها از طريق نرم‏افزار SPSS نسخه 24 با استفاده از تحليل واريانس با اندازه گيري مكرر انجام شد. يافته ها: نتايج نشان داد هر دو مداخله مذكور تاثير معناداري بر بهبود تجربه شرم دروني داشته است(0.05 P). اما مداخلات درماني بر بهبود تجربه شرم بيروني و خودكارآمدي معنادار نبود. افزون بر اين نتايج آزمون تعقيبي بن فروني نشان داد كه درمان هيجان مدار تاثير بيشتري بر تجربه شرم دروني داشته است(0.05 P).نتيجه گيري: نتايج نشان داد كه درمان هيجان‌محور در بهبود تجربه شرم دروني زنان مبتلا به پرخوري مؤثر است و اين نتايج در پيگيري نيز حفظ شده بودند. بنابراين پيشنهاد مي‌شود كه در درمان اختلال پرخوري رويكردهاي درماني كه بر تنظيم هيجان تأكيد مي‌كنند، مي‌توانند مؤثر واقع شوند و نتايج پايدار بمانند.