بررسي ارتباط بين استرس، اضطراب، افسردگي و تاب آوري در پرستاران شاغل در بخش هاي كوويد_۱۹ در بيمارستان آموزشي شهر الحله عراق سال 1401

مقدمه: بيماري همه‌گير كوويد 19 بار مسئوليت سنگيني را بر عهد ي سيستم مراقبت‌هاي بهداشتي قرار داده است وسبب به وجود آمدن مشكلات رواني در ميان تمامي پرسنل كادر درمان بخصوص پرستاران كه بيشترين ارتباط را با اين بيماران دارند، شده است. پژوهش حاضر با هدف تعيين ارتباط بين استرس، اضطراب، افسردگي و تاب‌آوري پرستاران در زمان شيوع بيماري كوويد19، در بيمارستان‌هاي آموزشي حله عراق انجام شده است.روش بررسي: پژوهش حاضر مقطعي و از نوع توصيفي و تحليلي است و در نوزده بخش از سه بيمارستان آموزشي حله در عراق انجام شده است.در اين تحقيق نمونه ها ۳۵۰ پرستار بودند و به روش تصادفي انتخاب شدند. داده‌ها از فروردين تا شهريور  1401 و با ابزار پرسشنامه جمعيت ‌شناختي؛ مقياسDASS 42  و مقياسCD-RISK 25  جمع اوري شد. داده ها با استفاده از برنامه SPSS نسخه ۲۶ تحليل شدند.يافته ها:يافته‌هاي پژوهش نشانگر سطح اضطراب بالا، سطح استرس و افسردگي متوسط و تاب‌آوري بالا مي باشد. بين تاب‌آوري و افسردگي همبستگي منفي معناداري وجود داشت (‌۰.۰۰۷P-value :)‌همچنين بين تاب‌آوري و استرس و اضطراب رابطه معناداري وجود نداشت.نتيجه ‌گيري: سطح استرس، اضطراب و بخصوص افسردگي در ميان پرستاران شاغل در  دوران كوويد متوسط رو به بالا بود. همچنين سطح تاب‌آوري در طول اين بيماري همه‌گير در ميان پرستاراني كه در بخش‌هاي كوويد 19 كار مي كردند ،زياد بوده است. مشكلات سلامت رواني مانند استرس زياد و اضطراب  و افسردگي تأثير قابل توجهي در مراقبت پرستاري دارد. پرستاراني كه تاب اوري بالايي دارند، داراي قدرت هاي دروني هستند كه آن ها را در مقابله با موقعيت هاي دشوار و بحران هايي چون كوويد مقاوم مي سازد.