تأثير آموزش خودمراقبتي مبتني بر الگوي اورم بر خودكارآمدي كودكان مبتلا به سندرم نفروتيك: يك مطالعه تجربي

مقدمه: مديريت علائم و روند بيماري سندرم نفروتيك مستلزم خودمراقبتي است. خودمراقبتي ارتباط تنگاتنگي با خودكارآمدي دارد. افرادي كه خودكارآمدي بالاتري دارند، معتقدند كه در امر مراقبت از خود موفق‌تر هستند، لذا خود را در اقدامات درماني بيشتر درگير مي‌كنند و در نهايت پيامدهاي بهتري را نيز كسب مي‌كنند. اين مطالعه باهدف تعيين تأثير آموزش خودمراقبتي مبتني بر تئوري اورم بر خودكارآمدي كودكان مبتلا به سندرم نفروتيك انجام شد. روش كار: در اين مطالعه تجربي، 72 كودك 18-7 سال مبتلا به سندرم نفروتيك كه به بيمارستان مفيد مراجعه كردند، به شيوه مستمر انتخاب شدند و سپس به‌صورت تصادفي به دو گروه آزمون و كنترل تخصيص داده شدند. ابزار گردآوري داده‌ها شامل پرسش‌نامه اطلاعات دموگرافيك و پرسش‌نامه خودكارآمدي كودكان (SEQ-C) بود. مداخله شامل آموزش خودمراقبتي برگرفته از الگوي خودمراقبتي اورم بود كه در دو جلسه آموزش حضوري 60 دقيقه‌اي انجام شد. گروه كنترل اقدامات روتين را دريافت نمود و مداخله جديدي دريافت نكرد. جمع‌آوري اطلاعات در شروع مطالعه و يك ماه بعد از پايان مداخله انجام شد. نتايج وارد نرم‌افزار SPSS نسخه 23 شدند. در نهايت داده‌ها با استفاده از آزمون‌هاي آماري توصيفي و استنباطي شامل ميانگين، انحراف معيار، درصد، فراواني، كاي اسكوئر، من ويتني، تي مستقل و ويلكاكسون تجزيه‌وتحليل شدند.يافته‌ها: در پايان مطالعه داده‌هاي 60 نفر تجزيه‌وتحليل شد. دو گروه از نظر متغيرهاي جمعيت‌شناختي همسان بودند (P 0.05). ميانگين نمره خودكارآمدي در گروه مداخله و كنترل، قبل از مداخله، به ترتيب 18/42 ± 64/50 و 19/02 ± 64/76 بود و اختلاف معناداري بين دو گروه مشاهده نشد (P 0.05). يكماه پس از مداخله ميانگين نمره خودكارآمدي در گروه مداخله به 14/67 ± 76/10 و در گروه كنترل 17/04 ± 65/06 رسيد و ميانگين خودكارآمدي بين دو گروه اختلاف معناداري داشت (P 0.05).نتيجه‌گيري: آموزش خودمراقبتي بر اساس الگوي اورم در ارتقاي خودكارآمدي كودكان مبتلا به سندرم نفروتيك مؤثر است. به ارائه‌دهندگان مراقبت‌هاي بهداشتي درماني توصيه مي‌شود كه در آموزش خودمراقبتي به كودكان مبتلا به بيماري‌هاي مزمن از الگوي اورم استفاده كنند.