طراحي مدل علي اميد به زندگي در افراد مبتلا به بيماري سرطان براساس استواري رواني، سوگيري تعبير و تن انگاره

مقدمه: افراد مبتلا به بيماري‌هاي مزمن، از اميد به زندگي پاييني برخوردار هستند. بنابراين، تحقيق حاضر با هدف طراحي مدل علي اميد به زندگي در افراد مبتلا به بيماري سرطان بر اساس استواري رواني، سوگيري تعبير و تن انگاره انجام شد. روش كار: روش تحقيق همبستگي از نوع معادلات ساختاري بود. جامعه آماري مطالعه، كليه  بيماران سرطاني شهر تبريز در سال 1401 بودند، كه 250 نفر به روش هدفمند انتخاب شدند. در گردآوري داده‌ها،  پرسشنامه‌هاي اميد به زندگي Miller  (1988)، سوگيري در تعبير درد Gaffiero  و همكاران (2022)، استواري رواني Clough (2002) و  نگراني از تن انگاره Littleton (2008) مورد استفاده قرار گرفتند. داده‌هاي جمع آوري شده ، با استفاده از نرم افزار ايموس و SPSS نسخه 24 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: در مجموع 35 درصد از واريانس متغير اميد به زندگي از طريق متغيرهاي مدل تبيين شد. اثر مستقيم استواري رواني(0.41)، نگراني از تن انگاره(0.28-) و سوگيري تعبير (0.38-) بر ميزان اميد به زندگي معني‌دار به دست آمد. و  اثر غيرمستقيم نگراني از تن انگاره (2.95-=t-value) و استواري رواني  (2.1=t-value ) با ميانجيگري نقش واسطه اي سوگيري تعبير بر ميزان اميد به زندگي بيماران سرطاني معني‌دار مشاهده شد.نتيجه گيري: با توجه به اثر مستقيم و غيرمستقيم متغيرهاي سوگيري تعبير، استواري رواني و تن انگاره بر ميزان متغير اميد به زندگي، به نظر مي‌رسد با تقويت استواري رواني، و بهبود سوگيري تعبير و نگراني از تن انگاره مي‌توان اميد به زندگي بيماران مبتلا به كانسر را تقويت نمود.