اثر حاد گرم كردن عمومي و نيرومندسازي پس‌فعالي بر پرش عمودي و الگوي پرش- فرود بازيكنان هندبال داراي نقص تنه

هدف از پژوهش حاضر، مقايسه اثر حاد گرم كردن عمومي و  نيرومندسازي پس فعالي بر پرش عمودي و الگوي پرش- فرود زنان هندباليست داراي نقص تنه بود. 12 هندباليست داراي نقص تنه داوطلبانه در اين مطالعه شركت كردند. آزمودني ها در سه روز متفاوت هر سه پروتكل: 1- گرم كردن عمومي 2- گرم كردن عمومي با اجراي دو تكرار نيم اسكات پويا با شدت 90 درصد يك تكرار بيشينه و 3-گرم كردن عمومي با اجراي دو تكرار نيم اسكات ايستا با شدت 90 درصد يك تكرار بيشينه را تصادفي اجرا كردند. آزمون پرش عمودي و سيستم امتيازدهي خطاي فرود 5 دقيقه پس از هر پروتكل انجام شد و ارتفاع پرش عمودي، نمره سيستم امتيازدهي خطاي فرود، زواياي ولگوس و فلكشن زانو استخراج گرديد. براي تحليل آماري داده ها از آزمون تحليل واريانس با اندازه گيري تكراري استفاده شد. ارتفاع پرش پس از اجراي پروتكل هاي دوم و سوم نسبت به گرم كردن عمومي به طور معناداري افزايش يافت (به ترتيب 0.039=p و 0.047=p)، اما در نمرات سيستم امتيازدهي خطاي فرود، زواياي ولگوس و فلكشن زانوي آزمودني ها در هر سه پروتكل تمريني تفاوت معناداري مشاهده نگرديد. به نظر مي رسد گرم‌كردن با استفاده از نيرومندسازي پس فعالي مي تواند منجر به بهبود عملكرد پرش عمودي ورزشكاران بدون تغيير خطر آسيب ليگامنت صليبي قدامي گردد.