بررسي اثر تمرينات اصلاحي متمركز بر عكس‌العمل‌هاي زنجيره‌اي، روي وضعيت كتف، حس عمقي و ثبات عملكردي شانه دانش آموزان دختر داراي سندرم متقاطع فوقاني

سندرم متقاطع فوقاني از شايع‌ترين اختلالات بالاتنه است كه با 65-45 درصد از دردهاي شانه مرتبط است. هدف از اين تحقيق بررسي اثر تمرينات اصلاحي متمركز بر عكس‌العمل‌هاي زنجيره‌اي، روي وضعيت كتف، حس عمقي و ثبات عملكردي شانه دانش آموزان دختر داراي سندرم متقاطع فوقاني بود. 30 نفر از دانش آموزان دختر 14 تا 18 سال شهرستان اروميه كه داراي ناهنجاري مذكور بودند به صورت هدفمند انتخاب و به شكل تصادفي به دو گروه تجربي (15 نفر) و كنترل (15 نفر) تقسيم شدند. از متر نواري براي ارزيابي فاصله بين نقطه مياني استرنوم به برجستگي كوراكوئيد و فاصله خلفي جانبي آكروميون به بخش مهره‌اي توراسيك (وضعيت كتف)، فلكسومتر ليتون جهت اندازه‌گيري حس عمقي، از آزمون Y به منظور ارزيابي عملكرد اندام فوقاني و براي سنجش زاويه سر و شانه به جلو و كايفوز به ترتيب از گونيامتر، متر نواري و خط كش منعطف استفاده گرديد. از آزمون t مستقل و وابسته به ترتيب براي مقايسه ميانگين‌هاي بين گروهي و درون گروهي استفاده شد. مطالعه حاضر، اثر تمرينات اصلاحي بر وضعيت كتف، حس عمقي و ثبات عملكردي شانه دانش‌آموزان دختر داراي سندرم متقاطع فوقاني را معنادار نشان داد.