بررسي آيات موهِم تعدد سرشت انسان

سرشت انسان نحوه وجودي و نوع آفرينش اوست كه در قرآن از آن به «فطرت» ياد شده و آياتي بر وجود آن دلالت دارد. از سوي ديگر برداشتي سطحي از آياتي همچون آيه شاكله (اسراء: 84)، آيه تقسيم‌كننده انسان‌ها به دو گروه مؤمن و كافر در آغاز آفرينش (تغابن: 2)، نيز آيات بيانگر برخي از ويژگي‌هاي انسان (همچون جزوع، منوع، ظلوم، جهول، مفسد و خونريز بودن) ممكن است موهم اثبات چنين سرشتي ـ دست‌كم ـ در گروهي از انسان‌ها تلقي ‌شود. اين پژوهش با هدف دستيابي به ديدگاه قرآن و با روش توصيفي ـ تحليلي به دلالت‌شناسي اين قبيل آيات و وجه جمع ميان آنها سامان يافته و به اين نتيجه رسيده كه آيات يادشده بيانگر خاستگاه تكويني چنين صفاتي در انسان نيست و بر اين ‌اساس نمي‌توان از آنها تعدد سرشت آدميان را اثبات كرد.