نقش محمد بن مسعود عياشي و تفسير وي در صيانت از حديث شيعه

تفسير عياشي از مهم‌ترين منابع روايات تفسيري شيعي برجاي مانده از قرن 3 و 4 هجري است. بروز برخي كاستي‌ها كه بيشتر مربوط به سند احاديث اين كتاب است، جايگاه اين اثر و ارج زحمات مؤلف را در هاله‌اي از ابهام فرو برده است. در اين تحقيق به روش «متن‌پژوهي» با دسته‌بندي و تحليل محتوايي بخشي از روايات اين اثر و مقايسه آنها با منابع برجاي مانده از ماقبل عصر صفوي، به‌دست آمد كه نزديك به هفتصد حديث تنها از طريق اين كتاب به‌دست ما رسيده و منابع باقي‌مانده قبل از عصر صفوي فاقد اين تعداد از روايات است و اين روايات در منابع متأخر، تنها از طريق تفسير عياشي بازنشر يافته است. بنابراين حفظ و حراست اين حجم از روايات و دسترسي امروز ما به آنها وامدار تلاش عياشي و تفسير وي و نيز كسي است كه به استنساخ اين اثر اقدام كرده و زمينه دسترسي نسل‌هاي بعدي به آن را فراهم آورده است.