تأثير تمرين مقاومتي با و بدون محدوديت جريان خون بر سطح كورتيزول، تستوسترون و نسبت تستوسترون به كورتيزول در مردان جودوكار

زمينه و هدف: فعاليت ورزشي مقاومتي با روش هاي نوين تمريني مانند محدوديت جريان خون كه با شدت كمتري نسبت به روش سنتي انجام مي شود، مي تواند پاسخ هاي فيزيولوژيكي متفاوتي را در پي داشته باشد. هدف از پژوهش حاضر بررسي تأثير يك نوبت فعاليت مقاومتي با و بدون محدوديت جريان خون بر سطح كورتيزول، تستوسترون و نسبت تستوسترون به كورتيزول در مردان جودوكار بود.مواد و روش ها: 30 مرد جودوكار به به دو گروه تمرين مقاومتي با و بدون محدوديت جريان تقسيم شدند. برنامه تمريني شامل 6 هفته و هر هفته 3 جلسه در هفته تمرين قدرتي جلو بازو با هالتر بود. تمرين مقاومتي با محدوديت جريان خون شامل اجراي حركت جلوبازو با شدت 30 % يك تكرار بيشينه (1-RM) همراه با فشار كاف (دور ناحيه نزديك به تنه بازو) حدود 120 تا 160 ميلي متر جيوه در نظر گرفته شد كه فشار كاف ايجاد محدوديت براي جريان خون هر فرد به فشار سيستولي او بستگي داشت. براي گروه تمرين مقاومتي سنتي (بدون انسداد عروق) تمرين با شدت 75 % يك تكرار بيشينه انجام شد. براي سنجش تستوسترون و كورتيزول، اولين نمونه خون (5 ميلي ليتر) پيش از تمرين از وريد پيش آرنجي دست راست گرفته شد. دومين خونگيري 48 ساعت پس از 6 هفته اول، سومين خونگيري 24 ساعت پيش از  شروع فعاليت 6 هفته دوم و چهارمين خونگيري پس از 48 ساعت از آخرين جلسه تمريني (پس از 12 هفته) انجام گرفت.نتايج: نتايج آزمون بين گروهي نشان داد كورتيزول (0.018=P)، تستوسترون (0.001 P) و نسبت تستوسترون به كورتيزول (0.001=P) در دو گروه تمرين مقاومتي همراه با محدوديت جريان خون و مقاومتي اختلاف معنا داري داشت. نتايج آزمون درون گروهي نشان داد كورتيزول (0.001 P؛ 1.76=d)، تستوسترون (0.001 P؛ 4.03=d) و نسبت تستوسترون به كورتيزول (0.001 P؛ 1.53=d) در گروه تمرين مقاومتي همراه با محدوديت جريان خون در مرحله پس آزمون در مقايسه با پيش آزمون به ترتيب 38.48، 121.11 و 53.57 درصد افزايش معنا داري داشت. همچنين كورتيزول (0.001 P؛ 1.27=d)، تستوسترون (0.001 P؛ 2.05=d) و نسبت تستوسترون به كورتيزول (0.010=P؛ 0.63=d) گروه تمرين مقاومتي در مرحله پس آزمون در مقايسه با پيش آزمون به ترتيب 25.35، 60.29 و 21.66 درصد افزايش معنا داري داشت.نتيجه گيري: با توجه به نتايج پژوهش مي توان نتيجه گرفت كه يك نوبت تمرين مقاومتي با و بدون محدوديت جريان خون توانسته منجر به افزايش تستوسترون، كورتيزول و نسبت تستوسترون به كورتيزول شود. همچنين با توجه به اندازه اثر و درصد اختلاف مي توان گفت اثر گذاري تمرين مقاومتي به همراه محدوديت جريان خون در مقايسه با تمرين مقاومتي سنتي بيشتر بوده است.