اثر تمرينات تناوبي شديد بر سطوح فعال‌كنندة RNA گيرندة استروئيدي بافت چربي و شاخص مقاومت به انسولين در موش‌هاي صحرايي مبتلا به ديابت نوع دو

زمينه و هدف: RNA گيرندة استروئيدي (SRA) از جمله RNAهاي طويل رمزگذاري‌نشده است كه در هومئوستاز گلوكز و مقاومت به انسولين نقشي دوگانه دارد. هدف از تحقيق حاضر بررسي اثر شش هفته تمرينات تناوبي شديد بر سطوح RNA گيرندۀ استروئيدي بافت چربي و شاخص مقاومت به انسولين در موش‌هاي صحرايي ديابتي‌شده با رژيم غذايي پرچرب و تزريق استرپتوزوتوسين بود.مواد و روش‌ها: 20 سر موش صحرايي نر نژاد ويستار (10-12 هفته و با وزن 200-300 گرم) انتخاب شدند و ديابت نوع دو در پي شش هفته رژيم غذايي پرچرب و سپس تزريق استرپتوزوتوسين القا شد. آنگاه موش‌هاي صحرايي چاقِ ديابتي‌شده به شيوۀ تصادفي به دو گروه تجربي و كنترل تقسيم شدند. موش‌هاي صحرايي ديابتي در گروه تجربي در شش هفته تمرينات تناوبي شديدِ دويدن روي نوار گردان با تكرارهاي 40 ثانيه‌اي در سرعت 25-35 متر بر دقيقه با دو دقيقه استراحت فعال بين هر تكرار شامل دويدن در سرعت 10 متر در دقيقه، 30 دقيقه در هر جلسه و پنج جلسه در هفته شركت كردند. همۀ موش‌هاي صحرايي 48 ساعت پس از آخرين جلسۀ تمريني تشريح‌شده و سطوح SRA بافت چربي، سطوح سرمي انسولين و گلوكز ناشتاي خون با استفاده از روش آزمايشگاهي مناسب ارزيابي شد. تجزيه‌وتحليل داده‌ها با استفاده از آزمون تي مستقل و زوجي و آزمون همبستگي پيرسون در سطح معناداري كمتر از 0.05 انجام گرفت. نتايج: اجراي شش هفته تمرينات تناوبي شديد ضمن كاهش معنادار SRA بافت چربي (0.001=P)، با كاهش معنادار در سطوح سرمي انسولين (0.001 P)، گلوكز ناشتاي خون (0.001 P)، شاخص مقاومت به انسولين (0.001 P) و وزن بدن (0.028=P) در گروه تجربي در مقايسه با گروه كنترل همراه بود. افزون بر اين، اجراي شش هفته تمرينات تناوبي شديد در گروه تجربي با كاهش معنادار وزن بدن در پس آزمون در مقايسه با پيش‌آزمون همراه بود (0.001 P). با اين همه، بنابر يافته‌ها، همبستگي معنادار بين تغييرات سطوح SRA بافت چربي پس از شش هفته تمرينات تناوبي شديد با تغييرات هيچ‌كدام از شاخص‌هاي مورد بررسي مشاهده نشد (0.05 P).نتيجه‌گيري: به‌نظر مي‌رسد اجراي شش هفته تمرينات تناوبي شديد ضمن كاهش سطوح SRA در بهبود تركيب بدن و مقاومت به انسولين نقش دارد.