اثر چرخه‌هاي متناوب ايسكمي با تمرين مقاومتي و استقامتي بر بيان ژن Murf-1 و آتروژين-1 و قطر تار عضلة دوقلو در موش‌هاي صحرايي ديابتي

زمينه و هدف: آتروفي عضلاني از مشكلات شايع در ديابت است. تمرين ورزشي به‌منزلة يكي از روش‌هاي درماني آتروفي عضلاني در ديابت پيشنهاد شده است. چرخه‌هاي متناوب ايسكمي از بافت‌ها در برابر آسيب ايسكمي متعاقب محافظت مي‌كند. با اين همه، اثر چرخه‌هاي متناوب ايسكمي بر آتروفي ناشي از ديابت به‌روشني مشخص نيست. پژوهش حاضر با هدف بررسي اثر هم‌افزايي چرخه‌هاي متناوب ايسكمي با تمرين مقاومتي و استقامتي بر بيان ژن Murf-1 و آتروژين-1 و قطر تار عضلة دوقلوي موش‌هاي ديابتي انجام گرفت.مواد و روش‌ها: در اين تحقيق تجربي، 42 موش صحرايي ويستار به‌صورت تصادفي به هفت گروه كنترل سالم، ديابتي، ديابتي ايسكمي، ديابتي تمرين مقاومتي، ديابتي تمرين استقامتي، ديابتي تمرين مقاومتي+ ايسكمي، ديابتي تمرين استقامتي+ ايسكمي تقسيم شدند. القاي ديابت با تزريق يك‌مرحله‌اي STZ (با دوز 50 mg/kg) به‌صورت درون‌صفاقي صورت گرفت. چرخه‌هاي متناوب ايسكمي با بستن تورنيكت (با عرض هشت ميلي‌متر) به بالاي ران‌هاي موش و 20 دقيقه پيش از فعاليت اعمال شد، و شامل سه دور پنج‌دقيقه‌اي ايسكمي و پنج دقيقه رپرفيوژن متعاقب بود. گروه‌هاي تمرين به مدت شش هفته و پنج روز در هفته تمرين كردند. تمرين مقاومتي شامل بالا رفتن از نردبان با وزنة متصل به دم موش برابر با 60 درصد حداكثر ظرفيت حمل ارادي (14 تكرار، يك دقيقه استراحت بين تكرارها) بود. تمرين استقامتي شامل دويدن روي نوار گردان حيوانات با سرعت 9 متر در دقيقه و مدت 15 دقيقه در هفتة اول بود كه در هفتة ششم به 18 متر در دقيقه و مدت 30 دقيقه رسيد. بيان ژن Murf-1 و آتروژن-1 با روش real-time PCR و قطر تار عضلة دوقلو با عكس‌برداري هماتوكسين ائوزين اندازه‌گيري شد. از روش آماري واريانس دوطرفه و آزمون تعقيبي بنفروني استفاده شد.نتايج: بيان ژن Murf-1 و آتروژن-1 افزايش و قطر تار عضلة دوقلو كاهش معناداري در گروه ديابتي نسبت به گروه سالم داشت (0001/0P=). بيان ژن Murf-1 و آتروژن-1 كاهش معناداري در گروه تمرين مقاومتي (0001/0, P=0001/0P=)، استقامتي (0003/0, P=0001/0P=)، تمرين مقاومتي+ ايسكمي (0001/0, P=0001/0P=) و تمرين استقامتي+ ايسكمي (0001/0, P=0001/0P=) نسبت به گروه ديابت داشت. افزايش معناداري در گروه تمرين مقاومتي (034/0P=)، استقامتي (034/0P=)، تمرين مقاومتي+ ايسكمي (003/0P=) و تمرين استقامتي+ ايسكمي (003/0P=) براي قطر تار عضلة دوقلو نسبت به گروه ديابت ديده شد.  نتيجه‌گيري: گمان مي‌رود كه تمرين مقاومتي و استقامتي به‌همراه چرخه‌هاي ايسكمي اثر بيشتري در جلوگيري از آتروفي عضلاني در ديابت نسبت به تمرين تنها دارد كه اين موضوع با كاهش بيان  Murf-1و آتروژين-1 و افزايش قطر تار عضلاني تأييد شد.