نقش پيش‌آماده‌سازي ايسكيميك بر برخي از جنبه‌هاي عملكرد ورزشي: يك مقالۀ مروري

پيش‌آماده‌سازي ايسكميك (IPC) روش نسبتاً جديد و غيرتهاجمي شامل اعمال محدوديت جريان خون و برقراري مجدد آن در يك اندام مشخص، مانند دست يا پا، با استفاده از كاف فشارسنج است. هدف اصلي اين روش، آماده‌سازي بدن براي مقابله با آسيب‌هاي ايسكميك شديدتري است كه شايد در آينده رخ دهد. با اينكه IPC توجه زيادي را در بخش‌هاي باليني به خود جلب كرده است، تأثيرات آن بر عملكرد ورزشي و سازوكار‌هاي زيربنايي درگير همچنان محدود و متناقض است. بنابراين هدف از اين مقالۀ مروري جامع، بررسي تأثير IPC بر عملكرد هوازي، مقاومتي و سرعتي است. مطالعاتي كه تأثير IPC بر جنبه‌هاي گوناگون عملكرد ورزشي را بررسي كرده‌اند، در اين تحليل گنجانده شده‌اند. براي دسترسي به مقالات علمي مرتبط، پايگاه‌هاي اطلاعاتي مانند PubMed، SID،  Magiran و  Google Scholar به‌طور گسترده توسط دو پژوهشگر جست‌وجو شدند. كلمات كليدي انتخاب‌شده براي جست‌وجو شامل پيش‌آماده‌سازي ايسكميك، عملكرد هوازي، قدرتي و سرعتي بود. معيارهاي ورود به پژوهش‌ها انتخابي شامل آزمودني‌هاي انساني و انتشار در مجلات علمي يا پژوهشي معتبر و ارزيابي متغيرهاي موردنظر در اين پژوهش‌ها بود. روي‌هم‌رفته 15 پژوهش بررسي شد. گستردگي روش‌هاي تمرين، اندام‌هاي هدف، شدت و ساير عوامل شناخته‌شده و ناشناخته در بخش يافته‌ها ارزيابي شد و روي‌هم‌رفته اثربخشي IPC بر متغيرهاي عملكرد ورزشي بيانگر تأثير مثبت آن بر عملكرد هوازي، قدرتي و سرعتي بود. اين سازگاري‌هاي مثبت از طريق مسيرهاي پيام‌رساني گوناگون از جمله سازوكار‌هاي عصبي، هومورال و بين‌سلولي ايجاد مي‌شود. اين فرايندها نقش مهمي در نحوۀ واكنش بدن ما به محرك‌هايي مانند پيش‌آماده‌سازي ايسكيميك دارند. گمان مي‌رود كه پيش‌آماده‌سازي ايسكميك (IPC) روي عملكرد ورزشي مؤثر است. هرچند با توجه به پژوهش‌هاي محدود و متناقض فعلي در خصوص تأثيرات آن، انجام پژوهش‌هاي بيشتر در اين زمينه ضروري است.