بررسي ارتباط بين كيفيت زندگي و افسردگي در افراد مبتلا به مولتيپل‌اسكلروزيس

مقدمه: بيماري مولتيپل‌اسكلروزيس يكي از علل شايع ناتواني در بيماري‌هاي نورولوژيك، به‌ويژه در گروه سني 20 تا 40 سال است. عوامل متعددي ممكن است بر كيفيت زندگي اين بيماران تأثير بسزايي بگذارد؛ بنابراين، هدف اين مطالعه بررسي عوامل مؤثر بر كيفيت زندگي مبتلايان به مولتيپل‌اسكلروزيس، ازجمله اطلاعات دموگرافيك (سن، جنس، شغل، وضعيت تأهل، سطح تحصيلات، مدت ابتلا و نوع بيماري) و همچنين، عوامل ناشي از بيماري (شدت افسردگي، سطح ناتواني، شدت درد و سطح شناخت) بود.روش كار: اين مطالعه به‌صورت غيرتجربي و مقطعي درباره 82 فرد مبتلا به مولتيپل‌اسكلروزيس (53 نفر از نوع عود-بهبود و 29 نفر از نوع پيش‌رونده ثانويه) به‎صورت غيرتصادفي ساده، در گروه سني 25 تا 60 سال انجام شد. در اين مطالعه، براي بررسي ارتباط بين متغيرها و همچنين، عوامل مؤثر بر كيفيت زندگي، به‌ترتيب، از آزمون‌هاي هم‌بستگي پيرسون يا اسپيرمن و رگرسيون چندگانه با در نظر گرفتن سطح آلفاي 0.05 استفاده شد.يافته‌ها: نتايج رگرسيون چندگانه نشان داد كه تمام عوامل فوق (اطلاعات دموگرافيك و عوامل ناشي از بيماري) با وضعيت فيزيكي و نيز وضعيت روان‌شناختي كيفيت زندگي به‌ترتيب، با ضريب 0.89 و 0.85 هم‌بستگي بالايي دارند. همچنين، دو عامل شدت افسردگي و سطح ناتواني به‌ترتيب، با ضريب استاندارد بتاي 0.48- و 0.35- عوامل مهم مؤثر بر تعيين وضعيت فيزيكي كيفيت زندگي افراد مبتلا به مولتيپل‌اسكلروزيس بودند. يگانه عامل مؤثر بر وضعيت روان‌شناختي كيفيت زندگي آنان شدت افسردگي (با ضريب استاندارد بتاي 0.67-) بود.نتيجه‌گيري: شدت افسردگي عامل بسيار مهم و مؤثر در هر دو بعد روان‌شناختي و فيزيكي كيفيت زندگي افراد مبتلا به مولتيپل‌اسكلروزيس است و مداخلات براي بهبود افسردگي مي‌تواند به بهبود كيفيت زندگي در هر دو بعد كمك بسزايي كند.