مقايسه تأثير هشت هفته تمرين تداومي با شدت متوسط (MICT) و تمرين تناوبي با شدت بالا (HIIT) همراه با مكمل‌دهي سيترات سديم بر بيان PGC-1α در رت‌هاي نر ويستار

مقدمه: فعاليت ورزشي در افزايش بيان PGC-1α (فاكتور تنظيم كننده بيوژنز ميتوكندريايي) نقش دارد. هدف از پژوهش حاضر مقايسه اثر هشت هفته تمرين تداومي با شدت متوسط و تمرين تناوبي با شدت بالا همراه با مكمل دهي سيترات سديم بر بيان PGC-1α در رت‌هاي نر ويستار بود. روش كار: تعداد 40 سر رت در پنج گروه كنترل، تمرين تداومي با شدت متوسط، تمرين تداومي با شدت متوسط+سيترات سديم، تمرين تناوبي با شدت بالا و تمرين تناوبي با شدت بالا+سيترات سديم قرار گرفتند. گروه تمرين تداومي 8 هفته و در هر هفته، 5 جلسه با متوسط شدت 70 درصد حداكثر سرعت دويدن، به مدت 15 تا 30 دقيقه دويدند. گروه تمرينات تناوبي با دامنه شدت 50 و 90 درصد، 12 دقيقه دويدند. گروه تمرين+ مكمل علاوه بر اجراي تمرين، روزانه، 15 ميلي مول بر ليتر مكمل سيترات سديم دريافت كردند. بيان PGC-1α با روش وسترن‌بلات در عضله نعلي اندازه‌گيري شد. تجزيه‌وتحليل داده‌ها با استفاده از آزمون آماري آناليز واريانس يك‌طرفه و آزمون تعقيبي توكي انجام گرفت (0.05≥P).يافته‌ها: بيان پروتئين PGC-1α در هر دو گروه تمرين و تمرين+مكمل نسبت به گروه كنترل افزايش يافت (0.001=P). همچنين، مكمل‌دهي سيترات سديم توانست افزايش بيشتري در بيان PGC-1α در گروه تمرين تداومي با شدت متوسط+مكمل، در مقايسه با گروه تمرين تداومي با شدت متوسط ايجاد كند (0.005=P). بااين‌حال، گروه‌ تناوبي با شدت بالا نسبت به گروه‌ تداومي با شدت متوسط، بيان بيشتري از PGC-1α نشان داد (0.001=P).نتيجه‌گيري: با وجود اثربخشي هر دو روش تمريني، مكمل‌ياري سيترات سديم پيش از تمرين تناوبي با شدت بالا، مي‌تواند در افزايش بيان PGC-1α، اثر هم‌افزايي بيشتري داشته باشد.