اندازه‌گيري ميانگين دوز كشنده اشعه ايكس 6MV در موش‌هاي صحرايي ويستار

مقدمه: خطر جهش‌هاي ژنتيكي و آسيب به بدن براي بيماران و كاركناني كه در معرض پرتوهاي يونيزان هستند، وجود دارد. استفاده از موادي كه راديكال‌هاي آزاد توليدشده را با پرتوهاي يونيزان خنثي مي‌كنند، يكي از راه‌هاي كاهش اين خطر است. براي مطالعه نقش محافظت‌كننده پرتويي اين تركيبات، بايد ميانگين دوز كشنده‌اي را كه 50 درصد از حيوانات در معرض تابش را در عرض 30 روز از بين مي‌برد (LD50/30)، تعيين كرد. اين مقدار مبنايي براي مطالعه نقش محافظت‌كننده پرتويي روي حيوانات است. هدف اين مطالعه بررسي ميزان بقا يا مرگ‌ومير در رت‌هاي تحت‌تابش با دوزهاي مختلف اشعه ايكس براي تعيين ميانگين دوز كشنده اشعه ايكس 6MV بود.روش كار: در اين مطالعه، از 42 سر موش صحرايي ويستار نر و ماده با وزن تقريبي 10±160 گرم استفاده شد. حيوانات در حيوان‌خانه، در دماي 25 درجه سانتي‌گراد و دوره نور-تاريكي 12 ساعت نگهداري شدند و آب و غذا به‌صورت آزاد، در اختيار آن‌ها قرار مي‌گرفت. حيوانات به‌طور تصادفي، به هفت گروه تقسيم شدند. شش گروه به‌ترتيب، با دوزهاي 6/4 تا 6/9 گري با گام 0/1، اشعه ايكس دريافت كردند. گروه هفتم (گروه شاهد) هيچ دوز تابشي دريافت نكرد. رت‌ها به‌مدت 60 روز بررسي شدند و نتايج مرگ‌ومير آن‌ها ثبت شد. سطح معناداري براي آزمون‌هاي آماري 0/05 P در نظر گرفته شد.يافته‌ها: LD50/30 براي موش‌هاي صحرايي ويستار با وزن 10±160 گرم و سن 16 هفته، 6/641 گري بود كه با آناليز پروبيت محاسبه شد.نتيجه‌گيري: از اين نتيجه مي‌توان براي بررسي اثر محافظتي مواد طبيعي و داروهاي شيميايي در مقابل اشعه ايكس بر بدن استفاده كرد.