بررسي شدت تنيدگي و ارتباط آن با خودكارآمدي و كيفيت زندگي بيماران همودياليزي بيمارستان امام خميني (ره) شهرستان شيروان در سال 1401

مقدمه: نارسايي مزمن كليوي به‌طور مستقيم و غيرمستقيم، كيفيت زندگي مبتلايان را تغيير مي‌دهد. براي حفظ كيفيت زندگي، خودكارآمدي نقش مؤثري دارد. بررسي ارتباط بين تنيدگي، كيفيت زندگي و خودكارآمدي مي‌تواند پرستاران را در به‌كارگيري شيوه‌هاي مناسب براي ارتقاي كيفيت زندگي بيماران ياري دهد؛ لذا، مطالعه حاضر با هدف تعيين شدت تنيدگي و ارتباط آن با خودكارآمدي و كيفيت زندگي بيماران همودياليزي بيمارستان امام خميني شهرستان شيروان انجام شد.روش كار: مطالعه حاضر مقطعي‌هم‌بستگي بود و به روش سرشماري و با مشاركت 77 نفر از بيماران همودياليزي در سال 1401 انجام شد. ابزارهاي پژوهش شامل فرم مشخصات دموگرافيك، پرسش‌نامه‌هاي كيفيت زندگي، تنيدگي بيماران همودياليزي و سنجش عمومي خودكارآمدي بود. داده‌ها با نرم‌افزار SPSS19 تجزيه‌وتحليل شدند.يافته‌ها: ميانگين سن و وزن شركت‌كنندگان به‌ترتيب، 14.73±56.5 سال و 17.15±66.48 كيلوگرم بود كه از اين بين، 59.7 درصد آقا بودند و 41.6 درصد از كل شركت‌كنندگان به ‌مدت 1 تا 3 سال دياليز مي‌شدند. بين ميانگين نمره تنيدگي و نمره برخي از ابعاد كيفيت زندگي ارتباط معناداري وجود داشت (0.05 P)، درحالي‌كه ارتباط معناداري بين ميانگين نمره تنيدگي و خودكارآمدي مشاهده نشد. همچنين، بين ميانگين نمره خودكارآمدي و برخي ابعاد كيفيت زندگي ارتباط معناداري يافت نشد (0.05≥ P).نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج، با كاهش شدت تنيدگي بيماران همودياليزي، كيفيت زندگي آنان بهبود مي‌‌يابد. در اين ميان، افرادي كه سطح خودكارآمدي بالاتري دارند، شدت تنيدگي كمتري را تجربه مي‌كنند. لذا، تلاش كادر درمان شناخت عوامل تنيدگي‌زا و به‌كارگيري مداخلاتي براي كاهش آن به‌منظور بهبود كيفيت زندگي بيماران است.