تدوين برنامه والدگري براي مادران داراي فرزند با نارضايتي جنسيتي و بررسي تأثير آن بر تاب آوري و كيفيت رابطه والد-فرزندي

مقدمه: پژوهش حاضر با هدف تدوين برنامه والدگري براي مادران داراي فرزند با نارضايتي جنسيتي و بررسي تأثير آن بر تاب آوري و كيفيت رابطه والد-فرزندي انجام گرفت.روش كار: روش پژوهش نيمه آزمايشي از نوع پيش آزمون و پس آزمون با گروه كنترل و دوره پيگيري بود. جامعه‌ي آماري مادران مراجعه كننده به مركز روان‌پزشكي شهر تهران در سال 1401 و داراي فرزند با نارضايتي جنسيتي بودند كه از بين آن‌ها، 30 نفر به شيوه دردسترس انتخاب و به‌صورت تصادفي، در گروه آزمايش و كنترل جايگزين شدند. هر دو گروه به‌وسيله پيش آزمون با مقياس تاب آوري فرم كوتاه (2009) و پرسش‌نامه ارزيابي رابطه والد-فرزند (1983) ارزيابي شدند و برنامه والدگري به گروه آزمايش آموزش داده شد. سپس، در هر دو گروه، پس آزمون اجرا شد و پس از سه ماه، آزمون پيگيري به ‌عمل آمد. يافته‌ها: داده ها با استفاده از روش آماري واريانس با اندازه‌گيري مكرر و آزمون تعقيبي بونفروني در نرم افزار SPSS-23 تحليل شدند. نتايج نشان داد كه برنامه تدوين شده باعث بهبود سطح تاب آوري و كيفيت رابطه والد-فرزندي در مادران داراي فرزند با نارضايتي جنسيتي شده كه اين بهبود تا مرحله پيگيري برقرار بوده است (0.05 P).نتيجه‌گيري: طبق نتايج، برنامه تدوين شده والدگري مي تواند موجب شود كه مادران داراي فرزند با نارضايتي جنسيتي تاب آوري خود را افزايش دهند و روابط خود را با فرزندشان بهبود بخشند؛ بنابراين، پيشنهاد مي شود كه استفاده از اين نوع مداخله براي كار با اين گروه از مادران در دستوركار روان‌شناسان و سازمآن‌هاي مرتبط قرار گيرد.