نگرش عرفاني و اساطيري شهرنوش پارسي‌پور نسبت به زن و جايگاه اجتماعي او براساس رمان زنان بدون مردان

يكي از ابزارهاي نشر آگاهي و معنويت در حوزة عرفان و سير انسان به سمت تعالي، داستان‌هاي عرفاني است. نويسندگان بسياري در آثار خود سير انسان به سمت تعالي را با عنوان عرفان و سيروسلوك مورد توجّه قرار داده‌اند. شهرنوش پارسي‌پور يكي از نويسندگاني است كه با ديدگاهي عرفاني به زندگي شخصيت‌هاي داستاني مي‌نگرد و جاودانگي در حقيقت را به تصوير مي‌كشد. رمان زنان بدون مردان، از آثار مهم شهرنوش پارسي‌پور است كه با بهره‌‌گيري از بن‌مايه‌هاي عرفاني به خلق شخصيت زنان داستان پرداخته است. هدف پژوهش حاضر با روش تحليلي ـ توصيفي، بررسي نگرش اجتماعي و عرفاني شهرنوش پارسي پور در رابطه با زن و جايگاه اجتماعي او بر اساس رمان زنان بدون مردان، مي‌باشد. نتايج پژوهش حاكي از آن است كه هر يك از شخصيت‌هاي داستان زنان بدون مردان را مي‌توان نمايندۀ قشري از جامعه زنان دانست؛ زناني كه با رسيدن به مرحلۀ خودشناسي و سير در انفاس خود سعي در شناخت حقيقت وجودي خود دارند و با پاكي درون، در پي جاودانگي و حقيقت هستند.