ارزش‌هاي نسب‌شناسي خِرد نباتي و رُستن «گياه كين» در شاهنامه بر مبناي نقد كهن‌الگويي (مورد كاوي: اسطورۀ سياوش و كيخسرو)

رويكرد نقد اسطوره‌اي، اسطوره‌شناختي يا كهن‌الگويي، رويكردي ميان رشته‌اي است كه بستري انسان‌شناختي دارد. كاربرد روش نقد كهن‌الگويي در بررسي و نقد آثار كلاسيك ادب پارسي به‌ دليل وجود ژرف‌ساخت كهن‌الگويي و شالوده‌هاي عميق اساطيري در آثار حماسي و پيش تاريخي بودن خاستگاه اسطوره‌ها در شاهنامۀ فردوسي و برخي آثار حماسي ديگر بسيار پررنگ است. غلبۀ نقش ناخودآگاه جمعي در اين خزائن سترگ اسطوره‌اي و عرفاني، بن‌مايه‌هايي چون تكرار رفتارهاي كيهاني، آيين‌ها، خدايان و عناصر فرا طبيعي، همه‌و‌همه به‌ويژه شاهنامۀ را متني مستعد براي واكاوي عناصر كهن‌الگويي ساخته است. هدف اين پژوهش بررسي و تحليل ارتباط كهن الگويي گياه و انسان در اساطير با تكيه به داستان سياوش و كيخسرو مي‌باشد. اين پژوهش با روش توصيفي ـ تحليلي و با بهره­گيري از نقد كهن‌الگويي از منظر يونگ به واكاوي رموز كهن‌الگويي و نقد اسطوره­اي ارزش­هاي نسب­شناسي خِرد نباتي با محوريت داستان سياوش مي‌پردازد. يافته‌هاي پژوهش حاكي از آن است كه «گياه كين» كه از خون سياوش مي‌رويد نمادي از كهن الگوي خرد و تبار گياهي بشر است كه در وجود كيخسرو تجلّي مي‌يابد.