ارزيابي اندكس مچ پا - بازو (ABI) در بيماران ديابتي بدون علائم عروقي اندام تحتاني در بيمارستان‌هاي امام، گلستان و رازي اهواز در زمستان سال 1399

سابقه و هدف: يافتن روشي جهت بررسي دقيق درگيري عروقي در بيماران ديابتي، ضروري است. هدف از اين مطالعه، ارزيابي اندكس مچ پا - بازو (ABI) در بيماران ديابتي بدون علائم عروقي اندام تحتاني بود.مواد و روش‌ها: مطالعه توصيفي - تحليلي در سال 1399 برروي 339 بيمار درمانگاه‌هاي بيمارستان‌هاي اهواز انجام شد و اندام تحتاني بيماران ديابتي بدون درگيري عروق محيطي و سابقه بيماري‌هاي قلبي – عروقي بررسي گرديد و اطلاعات دموگرافيك و نكات باليني شامل: درد، پارستزي، زخم‌هاي عروقي، رنگ‌پريدگي، عدم وجود پرشدگي عروقي، ABI و داپلر عروق تحتاني ثبت شد. از آزمون آماري من‌ويتني و t مستقل، همبستگي پيرسون و منحني راك استفاده شد.نتايج: از 339 داپلر صورت‌گرفته، 12.4 درصد غيرطبيعي، 9.7 درصد شديد و 2.7 درصد خفيف بود. ميانگين ABI در بيماران داراي داپلر غيرطبيعي به‌صورت معناداري كمتر از طبيعي بود و كمترين ABI در بيماران با درگيري شديد ديده شد (0.88). در بررسي قدرت تشخيصي ABI در تشخيص داپلر غيرنرمال در نقطه برش 1.085، حساسيت و ويژگي آن به‌ترتيب 59.5 درصد و 81.5 درصد و همچنين ارزش اخباري مثبت و منفي آن نيز به‌ترتيب 31.3 درصد و 93.4 درصد به‌دست آمد. دقت كلي تست برابر با 78.7 درصد بود و ABI رابطه مستقيم و معناداري با سن و رابطه معكوس و معناداري با كراتينين نشان داد. نتيجه‌گيري: كاهش ABI در بيماران با درگيري عروق محيطي و بيماران ديابتي بدون علامت، قدرت تشخيصي بالايي در افتراق موارد خفيف از شديد تنگي در سونوگرافي كالرداپلر ندارد و بايد از روش‌هاي ديگر هم استفاده كرد.