اثرات تمرين مقاومتي، تستوسترون و عصاره گرده نخل (Phoenix dactylifera L.) بر بيان ژن‌هاي FNDC5 و IGF1 بافت چربي قهوه‌اي در موش‌هاي صحرايي نر

زمينه و هدف: استفاده از تستوسترون انانتات در بين ورزشكاران، به‌ويژه رشته هاي مقاومتي رواج دارد. با توجه به عوارض جانبي استفاده از تستوسترون انانتات، يافتن روش‌هاي جايگزين ضروري به نظر مي‌رسد. مطالعه حاضر به مقايسه اثرات مستقل و تعاملي تمرين مقاومتي، تستوسترون و عصاره گرده نخل بر بيان ژن‌هاي FNDC5 و IGF1 بافت چربي قهوه‌اي در موش‌هاي صحرايي نر پرداخته است.روش‌ها: در اين مطالعه تجربي 36 سر موش صحرايي نر به طور تصادفي به 6 گروه‌ كنترل، تمرين مقاومتي، عصاره گرده نخل، تستوسترون انانتات، عصاره گرده نخل+تمرين مقاومتي و تستوسترون انانتات+تمرين مقاومتي تقسيم شدند. برنامه تمرين مقاومتي به مدت 4 هفته (5 روز در هفته) اجرا شد. در روزهاي تمرين، گاواژ عصاره گرده نخل (100 ميلي‌گرم/كيلوگرم) و تزريق تستوسترون (2 ميلي‌گرم/كيلوگرم) در گروه‌هاي مربوطه انجام شد. 48 ساعت پس از آخرين مداخله، موش‌ها قرباني شدند، بافت چربي قهوه‌اي جمع‌آوري و به آزمايشگاه ارسال شد و بيان ژن هاي FNDC5 و IGF1 با Real-time PCR سنجش شد. يافته‌ها: در رت ها تمرين مقاومتي موجب افزايش بيان ژن‌هاي FNDC5 و IGF1 بافت چربي قهوه‌اي شد (0/001=P). تستوسترون نيز موجب افزايش بيان ژن FNDC5 بافت چربي قهوه‌اي شد (0/013= P). اما عصاره گرده نخل تاثير معني داري بر بيان ژن‌هاي FNDC5 و IGF1 بافت چربي قهوه‌اي نداشت. همچنين اثر هم‌افزايي (سينرژيكي) معني‌داري بين متغيرهاي پژوهش يافت نشد (0/05 P).نتيجه‌گيري: بر اساس نتايج حاضر، هر دو تمرين مقاومتي و تستوسترون به طور معني داري باعث افزايش بيان ژن FNDC5 در بافت چربي قهوه‌اي در رتها شد اما بر IGF1 تاثير معني داري نداشت. عصاره گرده نخل نيز تاثير معني داري بر بيان ژن‌هاي FNDC5 و IGF1 بافت چربي قهوه‌اي در رت ها نداشت.