تاثير يك دوره تمرين فزآينده بر فيبروز كارديوميوسيت‌ها در رت‌هاي نر نژاد ويستار ديابتي شده با استرپتوزوسين

زمينه و هدف: فعاليت بدني در پيشگيري و كنترل بيماري ديابت و عوارض ناشي از آن تاثير دارد. هدف پژوهش حاضر تعيين تاثير يك دوره تمرين فزآينده بر فيبروز كارديوميوسيت‌ها در رت‌هاي نر نژاد ويستار ديابتي با استرپتوزوسين بود. روش‌ها: در اين پژوهش تجربي، 40 سر رت نر نژاد ويستار (8-6 هفته اي) با وزن 200 تا 250 گرم، به طور تصادفي به 4 گروه ديابت (10=n)، سالم (10=n)، ديابت+ورزش (10=n) و سالم+ورزش (10=n) تخصيص يافتند. گروه ديابت+ورزش و سالم+ورزش به مدت 6 هفته، و 5 روز در هفته (30 جلسه) در يك برنامه فعاليت استقامتي (دويدن روي نوار گردان) شركت كردند. 48 ساعت پس از اتمام پروتكل، رت‌ها بيهوش و تحت شرايط استريل بافت قلب آنها براي ارزيابي بيان ژن‌هاي كلاژن و TGF-β با استفاده از Real-time PCR جدا شد. يافته‌ها: پس از پايان پروتكل پژوهشي، تغيير معني‌داري در وزن (0/0001₌P)، ميزان ژن فاكتور رشدي تغيير شكل‌دهنده بتا (TGF-β) ميوكارد (0/0001₌P) و ميزان كلاژن ميوكارد (0/0001₌P) رت ها مشاهده شد. نتيجه‌گيري: نتايج اين مطالعه نشان داد كه ديابت ميزان بيان ژن‌هاي كلاژن و TGF-β را در بافت قلب موش‌هاي نر نژاد ويستار را افزايش مي دهد در صورتي كه فعاليت استقامتي ميزان بيان افزايش يافته اين ژن ها را كاهش مي دهد.