تاثير يك دوره تمرين مقاومتي فزاينده بر برخي نشانگرهاي آپوپتوزي در بافت قلب موش‌هاي صحرايي مبتلا به سندرم ترك مورفين

زمينه و هدف: استفاده از داروهاي مختلف در سندرم ترك معمولاً اثربخشي كمي دارند و سبب وابستگي فرد به مواد جديد مي گردد. هدف پژوهش حاضر تعيين اثر ۸ هفته تمرين مقاومتي بر سطح پروتئين‌هاي Bax و Bcl-2 در بافت قلب موش‌هاي صحرايي مبتلا به سندرم ترك مورفين بود. روش‌ها: در اين مطالعه تجربي، 32 سر موش صحرايي نر نژاد ويستار به طور تصادفي به 4 گروه شامل كنترل، سندرم ترك، و تمرين مقاومتي فزاينده و سندرم ترك همراه با تمرين مقاومتي فزاينده تقسيم شدند. اعتياد به مورفين از طريق تجويز خوراكي مورفين سولفات 0/4 ميلي‌گرم/دسي‌ليتر به مدت 21 روز القا شد. براي اطمينان از وابستگي به مورفين، به تعدادي از حيوانات نالوكسان (2mg/kg, ip) تزريق گرديد. سپس گروه‌هاي تمرين به مدت 8 هفته در پروتكل تمرين مقاومتي شركت كردند. بعد همه موش‌ها كشته و بافت قلب آنها خارج گرديد. براي ارزيابي فاكتورهاي آپوپتوزي از كيت‌هاي الايزا استفاده شد. يافته‌ها: افزايش معني‌دار سطح پروتئين Bax (پروآپپتوتيك) (0/03=P) و كاهش معني‌دار سطح پروتئين Bcl-2 (آنتي‌آپوپتوزي) (0/006=P) در گروه مورفين در مقايسه با گروه كنترل سالم گزارش شد. همچنين افزايش سطوح Bcl-2 (0/043=P) و كاهش پروتئين‌هاي Bax (0/01=P) در گروه سندرم ترك همراه با تمرين مقاومتي فزاينده در مقايسه با گروه سندرم ترك تفاوت معني‌دار را نشان داد. نتيجه‌گيري: تمرين مقاومتي فزاينده احتمالاً مي‌تواند بر ميزان كاهش فاكتورهاي آپوپتوتيك بافت قلب در موش‌هاي با سندرم ترك مورفين اثر مثبت و محافظتي داشته باشد.