تاثير ۸ هفته تمرين هوازي و مكمل سير بر بيان ژن فعال‌كننده گيرنده تكثيركننده پراكسيزوم و فاكتور رونويسي A ميتوكندري در بافت مغز موش هاي صحرايي سالمند مبتلا به پاركينسون

زمينه و هدف: اختلال ميتوكندري بافت مغز در پاتوژنز بيماري پاركينسون موثر است. هدف از اين تحقيق، ارزيابي تاثير ۸ هفته تمرين هوازي و مكمل سير بر بيان ژن فعال كننده گيرنده تكثيركننده پراكسيزوم و فاكتور رونويسي A ميتوكندري در بافت مغز موش هاي صحرايي سالمند مبتلا به پاركينسون بود. روش‌ها: در اين مطالعه تجربي، تعداد 40 سر موش صحرايي نر نژاد اسپراگو-داولي به طور تصادفي در 5 گروه 1) كنترل سالم (HC)، 2) كنترل پاركينسون (Res)، 3) پاركينسون-تمرين هوازي (AT)، 4) پاركينسون-مكمل سير (G) و 5) پاركينسون-تمرين هوازي-مكمل سير (AT+G) تخصيص يافتند. موش ها با استفاده از تزريق  mg/kg2 رزرپين مبتلا به پاركينسون شدند. تمرين هوازي 5 جلسه در هفته و هر جلسه 15-48 دقيقه با سرعت 10-24 متر بر دقيقه به مدت 8 هفته اجرا شد. گروه هاي مكمل، روزانه mg/kg 500 سير به صورت گاواژ دريافت كردند. بيان ژن هاي  PGC1-aو TFAM در بافت مغز با روش Real Time PCR اندازه گيري شد. يافته‌ها: بيان ژن PGC1-a در گروه هاي G، AT و AT+G نسبت به گروه Res و گروه AT+G نسبت به گروه G به طور معني داري بيشتر بود (0/001=P). بيان ژن TFAM در گروه هاي AT (P=0/005) و AT+G (P=0/001) نسبت به گروه Res و گروه AT+G نسبت به گروه G و AT به طور معني داري بيشتر بود (0/001=P). نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج حاضر، همراهي انجام تمرين و مصرف مكمل سير ممكن است اثرات افزايشي يا هم افزايي بر سلامت و عملكرد ميتوكندري در بيماري پاركينسون داشته باشد.