ارتباط شاخص‌هايIGF1 ،IGFBP3 ، BMI و ديسمنوره متعاقب 8 هفته تمرين تركيبي (مقاومتي و هوازي) در زنان چاق

زمينه و هدف: اختلال در روند ترشح برخي هورمون‌ها و افزايش وزن از عوامل اثرگذار بر ديسمنوره است. با توجه به اهميت فعاليت ‌بدني بر پيشگيري و كنترل ديسمنوره، در اين پژوهش به ارزيابي ارتباط بين شاخص‌هاي IGF1،IGFBP3 ، BMI و ديسمنوره متعاقب 8 هفته تمرين تركيبي (مقاومتي و هوازي) در زنان چاق پرداخته شد.روش‌ها: در اين مطالعه نيمه‌تجربي، 24 زن غيرفعال چاق 25 تا 37 سال، با BMI 30 تا 35 كيلوگرم بر مترمربع، به‌طور تصادفي به دو گروه (12 نفر) تمرين تركيبي (مقاومتي و هوازي) و كنترل تقسيم شدند. تمرين تركيبي شامل تمرين مقاومتي با شدت 67 تا 80 درصد قدرت بيشينه و تمرين هوازي با شدت 60 تا 85 درصد ضربان قلب بيشينه، به مدت 8 هفته و 3 روز در هفته انجام گرفت. نمونه‌ خون 24 ساعت قبل و 48 ساعت بعد از آخرين جلسه تمرين بعد از 12 ساعت ناشتايي اخذ و شاخص‌هاي IGF1 و IGFBP3 سنجش شد. شدت علائم جسماني و رواني ديسمنوره با پرسشنامه استاندارد ارزيابي اختلالات قاعدگي موس (MDQ) ارزيابي شد.يافته‌ها: نتايج آزمون همبستگي پيرسون ارتباط معناداري بين سطوح IGF1 و IGFBP3 در زنان چاق نشان نداد (0/73≤P و 0/05=r) و بين سطوح 1-IGF و ديسمنوره ارتباط معناداري ثبت نشد (0/61≤Pو 0/07=r). بين سطوح 1-IGF وBMI  ارتباط معناداري وجود داشت (0/04≥Pو 0/11=r). نتايج آزمون همبستگي پيرسون ارتباط معناداري بين سطوح IGFBP3 و ديسمنوره زنان چاق ارايه نكرد (0/52≤Pو 0/09=r)، اما بين سطوح BP3-IGF و  BMIارتباط معناداري مشاهده شد (0/04≤Pو 0/29=r). بين دو شاخص ديسمنوره و BMI زنان چاق نيز ارتباط معناداري گزارش نشد (0/52≤Pو 0/09=r). نتيجه‌گيري: با توجه به عدم تفاوت معنادار بين ديسمنوره با شاخص‌هايIGF1 ،IGFBP3  و BMI بعد از يك تمرين تركيبي، مي‌توان نتيجه گرفت علائم ديسمنوره تحت تاثير عوامل مختلفي قرار دارد، لذا انجام مطالعات بيشتر پيشنهاد مي‌شود.