تاثير 8 هفته تمرين مقاومتي فزاينده با شدت متوسط بر برخي شاخص‌هاي اكسيداني و آنتي‌اكسيداني بافت بيضه موش‌هاي صحرايي ديابتي با سندرم حاد ترك مورفين

زمينه و هدف: ديابت به همراه مورفين با ايجاد استرس اكسيداتيو، آسيب هاي متابوليسمي متعددي در بيضه ها ايجاد مي كند. مطالعه حاضر با هدف تعيين تاثير 8 هفته تمرين مقاومتي فزاينده با شدت متوسط بر برخي شاخص‌هاي اكسيداني و آنتي‌اكسيداني بافت بيضه موش‌هاي صحرايي ديابتي با سندرم حاد ترك مورفين انجام شد.روش‌ها: در اين مطالعه تجربي از 32 سر موش صحرايي نر نژاد ويستار استفاده شد. موش‌ها به صورت تصادفي به 4 گروه 8 تايي تقسيم شدند: 1) كنترل ديابت، 2) ديابت مورفيني، 3) ديابت+تمرين مقاومتي، 4) ديابت مورفيني+ تمرين مقاومتي فزاينده با شدت متوسط. القاء ديابت و تجويز مورفين (سندرم حاد ترك مورفين) انجام شد. گروه‌هاي تمرين 8 هفته پروتكل تمرين مقاومتي را اجرا نمودند. در پايان مطالعه، شاخص‌هاي اكسيداني و آنتي اكسيداني شامل MDA،TAC ، GPX و SOD در بافت بيضه اندازه گيري گرديد. يافته‌ها: غلظت شاخص اكسيداني MDA گروه ديابت، نسبت به ساير گروه‌ها افزايش معناداري داشت (0.001=P). با اين حال تمرين مقاومتي فزاينده باعث كاهش معنادار غلظت MDA (0.001=P) و افزايش معنادار ميزان شاخص هاي آنتي اكسيداني TAC، GPX و SOD  (0.001=P) ساير گروه‌ها در مقايسه با گروه ديابت گرديد. نتيجه‌گيري: تمرين مقاومتي فزاينده با شدت متوسط باعث كاهش شاخص اكسيداني و افزايش شاخص‌هاي آنتي‌اكسيداني در بافت بيضه موش‌ها‌ي ديابتي همراه با سندرم ترك مورفين شد و اين ممكن است نشان دهنده كاهش عوارض ناباروري در موش‌ها ‌باشد.