سنجش ريسك سيستميك و تاثير متغيرهاي بنيادي برآن در سيستم بانكي كشور

هدف اين مقاله سنجش ريسك سيستميك و تاثير متغيرهاي بنيادي برآن در سيستم بانكي كشور بود. در اين راستا از اطلاعات بازه زماني 1390-1399 استفاده شد. در بخش ابتدايي شاخص‌هاي ريسك سيستميك برآورد گرديد سپس تاثير متغيرهاي بنيادي سيستم بانكي كشور و همچنين ثبات مالي بر آن مورد ارزيابي قرار گرفت. در راستاي برآورد مدل از روش كسري نهايي مورد انتظار (MES) و داده‌هاي پنلي استفاده شد. شاخص ريسك سيستميك در اين تحقيق از محاسبه درجه اهرم (اندازه بدهي)، اندازه بازار و كسري نهايي مورد انتظار (MES) به دست مي‏آيد تا در نهايت بتوان عوامل تأثيرگذار بر آن را مدل‏سازي نمود. در اين پژوهش ابتدا به سنجش انواع مدل‏هاي مختلف سنجش ريسك سيستميك با توجه به خطاي پيش‏بيني پرداخته شده است و سپس با مدل بهتر انتخاب شده به سنجش ارتباط ميان ريسك سيستميك و نسبت‏هاي مهم سيستم بانكي كشور پرداخته مي‏شود. نتايج نشان داد كه ميان متغيرهاي مستقلي همچون نرخ تورم، بدهي‏هاي خارجي، بدهي‏هاي دولت، رشد نقدينگي، نرخ تسهيلات غيرجاري، نسبت بدهي و نسبت ارزش دفتري حقوق صاحبان سهام به ارزش بازاري ارتباط مثبت معني‏دار و متغيرهاي مستقلي همچون بازدهي شاخص كل بورس اوراق بهادار، نرخ رشد توليد ناخالص داخلي و بازده دارايي‏ها ارتباط منفي معناداري با شاخص ريسك سيستميك در بين سيستم بانكي كشور وجود دارد.