ارزيابي عوامل موثر در طراحي خانه هاي كوچك مقياس انعطاف پذير با تاكيد بر فناوري هاي نوين ساختماني (نمونه موردي: منطقه 10 اصفهان)

اهداف: در سال‌هاي گذشته افزايش فشارهاي اقتصادي وكوچك شدن خانواده‌ها و انگيزه ساده زيستي،سبب افزايش تقاضا براي خانه‌هاي كوچك‌مقياس شده است. كيفيت مسكن با ابعاد فضاها ارتباط مستقيمي دارد،ازطرف ديگر مسكن انعطاف‌پذير مسكني است كه مي‌تواند هم به استفاده بهينه ازفضا هاي با مقياس كوچك كمك كند و هم با توجه به بعد خانوار و ميزان معيشت خانواده، مي‌تواند به نياز كاربران در طول چرخه زندگي پاسخ دهد. هدف اين پژوهش شناسايي چهارچوب و رتبه بندي مؤلفه‌هاي انعطاف‌پذيري است كه مي‌تواند در مسكن كوچك‌مقياس مؤثر باشند. روش ها: در اين پژوهش ،با استفاده از روش توصيفي_ تحليلي ، مؤلفه‌هاي مؤثر در طراحي خانه‌هاي كوچك‌مقياس انعطاف‌پذير شناسايي و  بااستفاده از روش دلفي چهارچوب مفهومي پژوهش تائيد شد. سپس با استفاده از روش پيمايشي اين مؤلفه‌ها در منطقه 10 اصفهان از طريق آزمون آنتروپي شانون رتبه‌بندي ‌شد. جامعه آماري شامل سه گروه متخصصين،كارشناسان معماري و مردم مي‌باشند كه با استفاده از قياس تطبيقي ،نظرات آنها مقايسه و تحليل‌شده است. يافته ها: يافته هاي تحقيق نشان مي دهد مؤلفه‌هايي كه ازنظر هر سه گروه مورد اهميت واقع‌شده‌اند شامل: فضاهاي چند عملكردي، فضاهاي نيم‌طبقه، نماي تطبيق‌پذير با كاربري‌هاي تغييرپذير، استفاده از پلان‌هاي كم‌عمق با هندسه مستطيلي، مبلمان متحرك مطابق با ارگونومي وپارتيشن هاي متحرك مطابق با ارگونومي مي باشد. نتيجه گيري:در نهايت مي توان نتيجه گرفت در ميان مولفه هاي شناسايي شده چندين مولفه از قبيل پارتيشن و مبلمان متحرك مطابق با ارگونومي انسان و نماي تطبيق پذير هستند كه فناوري نوين ابزاري مهم براي رسيدن به آن ها است.