برنامه ريزي منطقه اي بيوفيليك در مشكين دشت كرج با تاكيد بر كاربرد فناوري هاي سبز

اهداف: هدف از اين مقاله تبيين برنامه ريزي منطقه اي زيست سازگار با تاكيد بر كاربرد فناوري هاي سبز بوم آورد و اجراي نمونه اي آن در مشكين دشت كرج است. هدف اصلي معرفي «طبيعت» و «محيط زيست» گياهي و جانوري به عنوان يك منبع الهام بي پايان و البته هماهنگ با طبيعت و سازواره هاي طبيعي براي ايده يابي، راهبري، هدايت، اجرا و مديريت نظام برنامه ريزي منطقه اي است؛ نوعي از نظام برنامه ريزي منطقه اي كه «اهداف توسعه هزاره» سازمان ملل متحد را با درك عميق از «خدمات فرهنگي اكوسيستم» محقق مي سازد. روش ها: روش تحقيق تلفيقي از روش هاي توصيفي و تحليلي است و با بررسي شواهد به دست آمده از نمونه هاي منتخب (با انتخاب هدفمند) از ميان نمونه هاي شاخص محيط زيست گياهي و جانوري، به شناخت و توصيفِ هندسه پنهان آن ها مبادرت مي ورزد. يافته ها: ظرفيت اكوسيستم گردشگري طبيعي عامل اساسي در توسعه بيوفيليك به حساب مي آيد: 1- شاخص « ميزان طبيعي بودن» يا پتانسيل گردشگري (RPI)، 2- دوري و نزديكي و دسترسي (RA)، و 3- محاسبه طيف «فرصت گردشگري». نتيجه گيري: نتايج پژوهش نشان مي دهد كه بهترين راه حفاظت و پاسداشت محيط زيست گياهي و جانوري؛ برنامه ريزي منطقه اي زيست سازگار با تاكيد بر كاربرد فناوري هاي سبز بوم آورد است. راه حلي كه چهار پايه دارد: 1- جامع نگري و برنامه ريزي پهنانگر، 2- به كارگيري ظرفيت خدمات فرهنگي اكوسيستم براي توسعه متناسب با بوم، 3- تاكيد بر توسعه نرم و كاربرد فناوري هاي سبز بوم آورد و 4- آموزش مديريت و آموزش محيط زيست در تعامل گروه هاي ذي نفع و ذي نفوذ.