كاربرد تكنيك نحو فضا در تحليل بعد فضا (نمونه موردي: ميدان رسالت تهران)

اهداف: پيچيدگي مسائل شهري امروزه به حدي است كه پژوهشگران و طراحان شهري كمتر مي‌توانند بر روي همه موضوعات به طور همزمان تمركز كرده و عواقب تصميم‌ساز‌ي‌هاي متبلور در طراحي‌هاي خود را بر فضاهاي شهري تبيين كنند. منطق نحو فضا كه يكي از سازوكارهايي است كه مي‌تواند در فائق آمدن به اين نوع مسائل ياري رساند، از نرم‌افزارهايي استفاده مي‌كند كه دقت بالايي در محاسبات رياضي و ارائه نقشه‌هاي گرافيكي دارد. هدف از اين پژوهش بررسي كيفيت‌هاي بعد فضا و تجربه عابرين پياده در ميدان رسالت تهران مي‌باشد. روش‌ها: در پژوهش حاضر، ضمن استفاده از نرم‌افزار DepthMap از طريق برداشت‌هاي ميداني و مصاحبه‌هاي صورت گرفته با ساكنين، كسبه و عابرين و مشاهده مشكلات موجود در دسترسي شهروندان به بخش‌هاي مختلف ميدان، ضعف‌هاي تكنيكي نرم‌افزار مرتبط با منطق نحو فضا شناسايي شده و با شيوه منطقيSWOT نقاط قوت و ضعف آن به دست آمد. يافته‌ها: پس از بررسي نتايج اوليه و مشاهده مغايرت‌هاي شيوه شناختي، برداشت ميداني تجديد شد تا الزامات تكميلي معلوم شود. نتايج به دست آمده از دو زاويه قابل تامل است. اول؛ برآمدن آگاهي‌هاي تكميلي براي اصلاح منطق نحو فضا، شيوه رياضي شناخت و نرم‌افزار DepthMap و دوم؛ دستيابي به شناختي نسبتا جامع از ميدان رسالت در مدار نمايانگر فضا. نتيجه‌گيري: تجربه انسان از شهر مي‌تواند با نتايج كمي به دست آمده متفاوت باشد. نتايج نهايي حاكي از آن است كه محدوده جنوب و جنوب غربي ميدان رسالت، داراي بهترين وضعيت همپيوندي و اتصال با ساير فضاهاي شهري و به تبع آن بيشترين پتانسيل توسعه است.