مطالعه تطبيقي قلمروهاي رفتاري مدارس تاريخي و معاصر اصفهان با استفاده از نظريه نحو فضا

اهداف: هدف از پژوهش حاضر تجزيه و تحليل پيكره‌بندي و سازمان‌دهي فضايي در پلان مدارس تاريخي معماري اسلامي و ايراني و مقايسه آن با مدارس جديد در شاخص‌هاي همپيوندي، عمق (نفوذ فضايي)، ارتباط و دسترسي است. روش ها: روش پژوهش از نوع توصيفي- تحليلي با راهبرد استدلال منطقي است كه در آن روش تحقيق شبيه‌سازي با كمك نرم‌افزار دپس‌مپ به كار گرفته شده است. به همين منظور مدارس چهارباغ، صدر بازار و صدر خواجو به عنوان بناهاي تاريخي آموزشي با چينش و يكپارچگي زياد و پيكره‌بندي يكسان و مدارس سعدي و ستاره صبح با سازمان‌دهي خطي به عنوان بناهاي معاصر آموزشي انتخاب گرديده است. يافته ها: در مدارس چهارباغ، صدر خواجو و صدر بازار، بيشترين نفوذ فضايي را دارند. عامل تفاوت در اين مدارس نزديك به يك مي‌باشد كه نشان از يكپارچگي فضايي زياد و پيكره‌بندي يكسان دارد.همچنين مي‌توان به ارتباط فضاي باز و آموزشي اشاره كرد. حياط، بيشترين دسترسي را دارد و قلب ارتباطي پيكره‌بندي است. بعد از آن ايوان‌ها و حجره‌ها از كمترين ميزان دسترسي برخوردارند. در مدارس معاصر همپيوندي كمتر از مدارس سنتي است.بيشترين نفوذ فضايي در اين مدارس؛ در تركيب فضاهاي ورودي، راهرو و كلاس ديده مي‌شود. نتيجه گيري: تحليل سير تاريخي مدارس از گذشته تا حال نشان دهنده تغيير عامل تفاوت و فاصله گرفتن از عدد يك مي‌باشد كه بيانگر تغيير در سازمان‌دهي، كاهش يكپارچگي فضايي و پيكره‌بندي غيريكسان مي‌شود.