رويكردي طراحي مبنا به معماري سرآمد: تعامل هويت بومي و فناوري‌ها نوظهور

اهداف: فناوري‌هاي نوظهور به بخش مهمي از مفهوم و هويت معماري معاصر ايران و جهان تبديل‌شده‌اند. الگوريتم هاي معماري به عنوان يك ابزار كاربردي بر طراحي هاي نوين تأثير گذاشته و منجر به توليد محصولات با هويتي مي‌شود كه فرم شهر سنتي و مدرن را در هم مي‌آميزد. هدف پژوهش حاضر فرمول بندي مجدد شهر و بررسي ميزان تأثير الگوريتم هاي معماري بر ويژگي هاي بصري، شكلي و عملكردي بناها مي باشد. دستيابي به هدف پژوهش مستلزم ايجاد چارچوبي نظري براي نقش فناوري‌هاي نوظهور و تعيين سطوح و مكانيسم‌هاي كاربردي آن براي تعيين مهم‌ترين شاخص‌هاي مؤثر بر شكل‌گيري هويت شهر جديد است و در بعد عملي سنجيده شده است. روش ها: روش‌شناسي تحقيق برآيندي از روش‌هاي كمي و كيفي با رويكرد نظريه‌سازي و پيمايش اكتشافي نمونه هايي از پروژه هايي است كه تحت تاثير فناوري هاي نوظهور بوده اند. نتايج بر اساس تحليل سه جانبه، طيف ليكرت و با استفاده از نرم افزار آماري SPSS تحليل شده اند. يافته ها: شاخص هاي اصلي مورد بررسي در پژوهش داراي نقشي موثر به ميزان تاثير 40 تا 100 درصد مي باشند. نتايج عددي به دست آمده از تاييد فرضيه هاي پژوهش حكايت دارد. نتيجه گيري: پژوهش با بررسي ظرفيت‌ فناوري‌هاي نوظهور در تعامل با هويت بومي؛ به نيازهاي كشور به‌عنوان زمينه تحقق نظريه معماري سرآمد توجه كرده است. نتايج پژوهش بيانگر اين مطلب است كه فناوري هاي نوظهور ابزاري هستند كه از طريق آن انسان هستي خود را مي آفريند و هويت فردي و در نتيجه هويت شهر را متجلي مي سازد.